ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

ΤΑ ΝΕΡΑ... ΤΑΡΑΧΤΗΚΑΝ



του Γιώργου Κασκάνη

Μην περιμένεις τα νερά να ηρεμήσουν ξανά. Καμιά φορά αυτό δεν γίνεται ποτέ. Μα κι αν γίνει, τώρα πια ξέρεις πόσο εύκολα αλλάζουν όλα μέσα σε μια στιγμή. Πίστεψες, λοιπόν, πως η ζωή είναι λιμνάζον ύδωρ. Πως εξασφάλισες την ηρεμία μιας στασιμότητας. Και δεν είχες αντιληφθεί πως ένα φθινοπωρινό φύλλο είναι αρκετό να ταράξει τα νερά. Ούτε και πως τα λιμνάζοντα δημιουργούν πάντα έναν βούρκο, βρομιά, δυσωδία. Χρόνια ολόκληρα έζησες με αυτό. Σε βαθμό που τόσο πολύ το συνήθισες, τόσο αναλλοίωτο το θεώρησες. Κι έπεσε άξαφνα ένας βράχος που κανε τα νερά να ταραχτούν, τη λάσπη να ξεχειλίσει, την εικόνα να αλλάξει ολοκληρωτικά. Και τώρα; Μην περιμένεις τα νερά να ηρεμήσουν ξανά. Καμιά φορά αυτό δεν γίνεται ποτέ. Μα κι αν γίνει, τώρα πια ξέρεις πόσο εύκολα αλλάζουν όλα μέσα σε μια στιγμή. Και να μην το είχες ξαναζήσει; Θυμάσαι τότε που μέσα σε λίγες μέρες άλλαξε όλη σου η ζωή; Θυμάσαι που τα όσα έκτιζες για χρόνια γκρεμίστηκαν μέσα σε λίγες ώρες; Θυμάσαι την αβεβαιότητα που έζησες για μεγάλο χρονικό διάστημα; Είναι πραγματικά περίεργο πώς επανήλθες τόσο εύκολα σε κείνη τη νιρβάνα της αυτοϊκανοποίησης και της στασιμότητας. Κι ούτε διεκδίκησες το δικαίωμα της άποψής σου, της συμμετοχής σου. Αποδέχθηκες ξανά τους «φωστήρες», παρασύρθηκες από τις μεγάλες τους κουβέντες και πίστεψες πως σου είχαν προσφέρει μια νέα σταθερότητα, μια νέα ηρεμία. Επαναπαύτηκες κι εσύ περιμένοντας τα καλύτερα. Κι ούτε που σκέφθηκες ποτέ πως το νόμισμα θα έχει πάντα δύο όψεις. Δεν σου είπε κανείς να υιοθετήσεις τη μια ή την άλλη άποψη. Να ’σαι πιο ενεργός, να αναπτύξεις τη δική σου θεώρηση, να αναζητήσεις τον δικό σου ρόλο. Αυτό είναι που έπρεπε κι αυτό είναι που δεν έκανες. Ακόμα κι όταν όλα γύρω σου άλλαζαν, ακόμα κι όταν δημιουργούνταν συνθήκες μέσα στις οποίες θα μπορούσες να χωρέσεις τον δικό σου προβληματισμό, τις δικές σου ανησυχίες, τις δικές σου προσδοκίες. Έμεινες έρμαιο αυτών που έκαναν το πρόβλημά σου επάγγελμα. Τώρα τα νερά ταράχτηκαν. Βράχηκες ξαφνικά σαν νόμιζες πως ήσουν μακριά, πως δεν κινδύνευες. Κι ίσως είναι χρήσιμο κι αυτό. Έτσι, για να ξυπνήσεις και να αναθεωρήσεις συνολικά τη ζωή σου. Γιατί, τίποτα δεν είναι στάσιμο, τίποτα δεν είναι σταθερό, τίποτα δεν είναι σίγουρο. Όλα αλλάζουν, όλα κινούνται, όλα αναμορφώνονται. Κι αν κάτι έχει πια σημασία, είναι σε αυτή την αέναη διεργασία της ζωής, να δηλώνεις παρουσία. Όχι με στερεότυπα αλλά με μια συνεχή διάθεση ρεαλιστικής ερμηνείας των όσων σε περιβάλλουν. Και με συμμετοχή. Κάποιοι το έκαναν και μια και δυο και τρεις φορές. Δεν βρήκαν τη δική σου ανταπόκριση κι αφέθηκαν κι αυτοί έρμαια στις ορέξεις των δικών τους «σωτήρων»...


Εκ του ιστολογίου ''ΠΟΛΙΤΗΣ''. 
Σχέδιο του Κων/νου Ξενόπουλου
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Γιώργος Κασκάνης



Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΗΜΩΝ ΔΙ'ΑΓΝΕΙΑΣ ΜΕΝΟΥΣΙ ΜΕΛΗ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΛΑΜΒΑΝΟΥΣΙ ΤΗΣ ΠΑΡ' ΑΥΤΟΥ ΖΩΗΣ Κ'ΔΟΞΗΣ



Πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐάν ποιήσῃ ἄνθρωπος, ἐκτός τοῦ σώματός ἐστιν, 

ὁ δέ πορνεύων εἰς τό ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. Φαίη τις ἄν ο φονευτής, εἰπέ μοι, τίνα δή τρόπον ἐνεργήσει τόν φόνον; ἆρ' οὐ δι' αἵματος; εἰ δέ δή τις ἕλοιτο φιλοψογεῖν ἑτέρους, οὐ διά γλώττης ἐστί τοιοῦτος; εἶτα ποῖον ἔσται τῶν πλημμελημάτων ὃ δρῶτο ἂν, οὐχί διά τοῦ σώματος; ψευδοέπης οὖν ἆρα λοιπόν ὁ πνευματοφόρος ἀναφανεῖταί που; μή γένοιτο· 

λαλεῖ γάρ ἐν Χριστῷ, Χριστός δέ ἐστιν ἡ ἀλήθεια· ἔσται δή οὖν ἀληθής. εἰ τῇδέ πη. τό χρῆμα διασκεπτόμεθα, εἴ τις ἕλοιτο τυχόν σκαιός εἶναι τούς τρόπους, εἰς ἑτέρους που πάντως ἔσται τοιοῦτος καί οὐκ εἰς ἑαυτόν. ἀποκτενεῖ γάρ ὁ φονευτής, οὐχ ἑαυτόν, ἀλλ' ἑτέρους, 

ὑβρίσει δέ καί ὁ λοίδορος οὐχ ἑαυτόν, ἀλλ' ἑτέρους, ἀδικήσει δέ καί ὁ πλεονέκτης οὐχ ἑαυτόν ἀλλ' ἐφ' ἑτέρους, καί ἐφ' ἑκάστῳ τῶν ἐκτόπων τινά τῶν δρωμένων τοιαύτην εὑρήσεις ὁδόν. οὐκοῦν κατά τόνδε τόν τρόπον 



Πᾶν ἁμάρτημα ἐκτός τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δέ πορνεύων εἰς τό ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει.

ἁλώσεται γάρ ἀδικῶν αὐτό τό ἴδιον σῶμα, καί τίνα τρόπον, ἐρῶ.
τά μέλη τοῦ σώματος ἡμῶν διά μέν τῆς ἁγνείας Χριστοῦ μέλη μεμενηκότα, μεθέξουσι πάντως τῆς παρ' αὐτοῦ ζωῆς τε καί δόξης·
"μετασχηματίσει γάρ τό "σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν σύμμορφον τῷ σώματι τῆς "δόξης αὐτοῦ·"
εἰ δέ δή γένοιτο πόρνης μέλη, πῶς ἂν λάβοι τόν μετασχηματισμόν καί τήν τῆς πρός αὐτόν συμμορφίας λαμπρότητα νοητήν;
ἐγηγερμένων γάρ τῶν ἀπό γῆς σωμάτων κατά τόν τῆς ἀναστάσεως καιρόν
"Ἐκλάμψουσι μέν οἱ "δίκαιοι ὡς ὁ ἥλιος," οἱ δέ ἀσεβεῖς τε καί βέβηλοι καί βεβιωκότες ἐκτόπως, ἐγερθήσονται μέν, οὐ μήν ἔτι καί τήν εὐκλεᾶ διαβιώσονται ζωήν, ἀμέτοχοι δέ μένουσι καί δόξης·
ἀναστήσονται γάρ οὐκ "ἐν κρίσει οὔτε μήν ἐν βουλῇ "δικαίων," ἀλλ' ἐπί ποινῇ καί δίκῃ, κατοιχήσονται γάρ εἰς τό σκότος τό ἐξώτερον·
πῶς γάρ ἐν δόξῃ τό κολαζόμενον;
προσεπάγει δέ τι καί ἕτερον, οὐκ ἀνικάνως ἔχον ἀναπεῖσαι μισεῖν τήν ἐπάρατον τοῦ σώματος ἡδονήν.


Ἐπειδὴ καὶ ὁ φονεύων καὶ ἀτιμάζων καὶ λοιδορῶν, εἰ καὶ σώματι ποιεῖ τὴν ἁμαρτίαν, ἀλλ' ὅμως εἰς ἑτέρους αὐτὸ πράττει, τούτων τῶν τρόπων λέγεται Πᾶν ἁμάρτημα ἐκτὸς τοῦ σώματος, ὁ δὲ πορνεύων αὐτὸ τὸ ἴδιον ἀδικεῖ σῶμα· τὰ σώματα ἡμῶν δι' ἁγνείας μένουσι μέλη Χριστοῦ, καὶ μεταλαμβάνουσι τῆς παρ' αὐτοῦ ζωῆς καὶ δόξης· ἐὰν δὲ μολυνθῇ, στερεῖται τῆς τοιαύτης δόξης. Οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματος. Κατῴκηκε γὰρ ἐν ἡμῖν τὸ τῆς "υἱοθεσίας Πνεῦμα," τουτέστι τὸ Ἅγιον, "ἐν ᾧ κράζομεν Ἀββᾶ ὁ πατήρ·" ἠγοράσμεθα δὲ καὶ τιμῆς, τεθεικότος ὑπὲρ ἡμῶν τὴν ἰδίαν ψυχὴν τοῦ πάντων ἡμῶν Σωτῆρος Χριστοῦ· ἐσμὲν οὖν ἄρα ναοὶ Θεοῦ ζῶντος, ἐναυλίζεται γὰρ ἡμῖν δι' Ἁγίου Πνεύματος Χριστὸς, ἔχων ἐν ἰδίᾳ φύσει καὶ τὸν ἐξ οὗ πέφηνεν οὐσιωδῶς Πατέρα καὶ Θεόν· ἔφη γὰρ αὐτός "Ἐάν τις ἀγαπᾷ με, "τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ Πατήρ μου ἀγαπήσει αυτὸν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ' αὐτῷ "ποιησόμεθα." ἀπέστω δὴ οὖν τῶν ἡμετέρων διανοιῶν ὡς ἀπὸ ναοῦ Θεοῦ ἡ κάκοσμος ἡδονὴ, ἀναφοιτάτω δὲ μᾶλλον καθάπερ ἐν τάξει θυμιαμάτων τῆς ἐγκρατείας ἡ εὐοσμία, καὶ παραστήσωμεν "τὰ σώματα ἡμῶν θυσίαν ζῶσαν, ἁγίαν, "εὐάρεστον τῷ Θεῷ, τὴν λογικὴν λατρείαν" ἡμῶν· ἠγοράσθημεν γὰρ "οὐ φθαρτοῖς ἀργυρίῳ ἢ χρυσίῳ, ἀλλὰ τιμίῳ "αἵματι," κατὰ τὸ γεγραμμένον· οὐκοῦν τῷ πριαμένῳ δουλεύσωμεν, αὐτῷ παραστήσωμεν ἑαυτοὺς εἰς ὑπακοὴν, "καὶ "τὰ μέλη ἡμῶν ὅπλα δικαιοσύνης τῷ Θεῷ·" 


γέγραπται γάρ
ὅτι "Τό δέ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ ἀλλά τῷ Κυρίῳ, καί ὁ "Κύριος τῷ σώματι." ὅταν τοίνυν τηρῶμεν τά μέλη τοῦ σώματος, τόν ἐκ τῆς φιλοσαρκίας οὐκ ἔχοντα μολυσμόν, τότε καί ὁ Κύριος ἔσται τῷ σώματι· κατοικεῖ γάρ ἐν ἁγίοις ἅγιος ὢν κατά φύσιν ὡς Θεός. Λέγω δέ τοῖς ἀγάμοις καί ταῖς χήραις, καλόν αὐτοῖς ἐστιν ἐάν μείνωσιν ὡς κἀγώ.

Ἐλαφροί καί εὐπάροιστοι κατεφωρῶντο λίαν εἰς πᾶν ὁτιοῦν τῶν σφίσι καθ' ἡδονήν οἱ ἐξ Ἰσραήλ· ταύτῃτοι δικαίως τό χρῆναι γνωμοδοτεῖν παρῄρηντο νόμῳ· ἐπ' αὐτῶν γάρ, φησίν, οὐκ ἔστιν προσθεῖναι, καί ἀπ' αὐτῶν οὐκ ἔστιν ἀφελεῖν· 

οἱ δέ γε τῶν εὐαγγελικῶν θεσπισμάτων εἰσηγηταί βεβηκότα τόν νοῦν ἔχοντες εἰς τό ἀγαθόν, καί αὐτόν ἐν ἑαυτοῖς ἐσχηκότες λαλοῦντα Χριστόν, ἐθαρσήθησαν εἰκότως ἐπ' ἐξουσίας ποιεῖσθαι πολλῆς τούς τῆς ὑφηγήσεως λόγους, κἂν εἰ μή τι κέοιτο τῶν πρακτέων παρά γε τοῖς ἱεροῖς γράμμασιν· 

τοιοῦτός τις ὑπάρχων 

καί ὁ θεσπέσιος Παῦλος Λέγω δέ φησι τοῖς ἀγάμοις καί ταῖς χήραις, καλόν αὐτοῖς ἐάν μείνωσιν ὡς κἀγώ, καί τά ἑξῆς·



ἔνθα μέν γάρ οὐ θεῖος ἡμῖν νόμος τό Λέγω τέθεικεν ἀναγκαίως· 

οὗ δέ Χριστός ὁ προστάττων ἦν, τό Παραγγέλλω φησί, προσεπάγων εὐθύς τό Οὐκ ἐγώ, ἀλλ' ὁ Κύριος· τί δέ ἄρα παρῶπται τῶν ἀναγκαίων νομοθετοῦντι Χριστῷ; ἐπινοοῦσι δέ τί τό ἄμεινον οἱ μυσταγωγοί; καίτοι πῶς οὐκ ἀμαθές καί ἀπόπληκτον παντελῶς τό μή ἀρτίως ἔχειν οἴεσθαι τά παρά Χριστοῦ; τί οὖν ἐροῦμεν; οὐκ ἀπέφησεν τόν γάμον τό εὐαγγελικόν καί θεσπέσιον κήρυγμα, ἐπιμετροῦντος οἶμαί που τοῦ Θεοῦ τῇ ἀνθρώπου φύσει τήν ἐντολήν· 

ἔφη γάρ τοῖς πειράζουσι φαρισαίοις ὁ Κύριος ἐρωτήσασιν αὐτόν "Εἰ ἔξεστιν ἀπολῦσαι τήν γυναῖκα αὐτοῦ" μή ἐπί πορνείᾳ, ὅτι ὁ ἀπολύων "τήν γυναῖκα "αὐτοῦ παρεκτός λόγου πορνείας, ποιεῖ αὐτήν μοιχευθῆναι." πρός ταῦτα λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταί "Εἰ οὕτως ἐστί τοῦ "ἀνθρώπου ἡ αἰτία μετά τῆς γυναικός, οὐ συμφέρει γαμήσαι· ὁ δέ εἶπεν αὐτοῖς 

Εἰσίν εὐνοῦχοι οἵτινες ἐκ κοιλίας "μητρός ἐγεννήθησαν οὕτως, καί εἰσιν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπό τῶν ἀνθρώπων, καί εἰσιν εὐνοῦχοι οίτινες εὐνούχισαν ἑαυτούς διά τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν· "ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω." προὔθηκε γάρ τοῖς ἐθέλουσι κατορθοῦν, οὐ μήν ὑπήγαγε νόμῳ, ὅτι μή πάντας ἠπίστατο τῶν τῆς σαρκός κινημάτων κατευμεγεθεῖν δύνασθαι. 


Εκ του βιβλίου ''του Οσίου Πατρός Ημών ΑΒΒΑ ΗΣΑΙΟΥ Λόγοι ΚΘ'' 
υπό Αυγουστίνου Μοναχού Ιορδανίτου'' 
εν Ιεροσολύμοις τύποις ιερού κοινού του Παναγίου Τάφου 1911. 
Αναδημοσίευση από την ηλεκτρονική του μορφή ΕΔΩ
Τίτλος, επιμέλεια κειμένου, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΧΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΦΗΤΙΔΟΣ



Τω αυτώ μηνί Γ'. Μνήμη του Δικαίου Συμεών του Θεοδόχου, και Άννης της Προφήτιδος. Η δε Σύναξις αυτών τελείται εν τω Αποστολίω του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, τω όντι εν τω σεβασμίω Ναώ της Υπεραγίας Θεοτόκου, πλησίον της αγιωτάτης μεγάλης Εκκλησίας. Ο μεν Άγιος Συμεών ο Θεοδόχος έλαβε μακράν και πολυχρόνιον ζωήν εις τον κόσμον τούτον. Επειδή κ΄εχρηματίσθη: ήτοι απεκαλύφθη εις αυτόν από το Πνεύμα το Άγιον, ότι να μην ιδή θάνατον, προ του να θεωρήση με τους οφθαλμούς του τον Δεσπότην Χριστόν. Όθεν όταν ο Κύριος ημών επροσφέρθη εις τον Ναόν τεσσαράκοντα ημερών νήπιον, τότε εδέχθη αυτόν εις τας αγκάλας του. Και πληροφορηθείς από το Πνεύμα το Άγιον τα περί αυτού μέλλοντα, έλαβε το τέλος της ζωής του, κατά τον ανωτέρω χρηματισμόν κ΄την αποκάλυψιν του Αγίου Πνεύματος. Η δε Προφήτισσα Άννα, ήτον θυγάτηρ Φανουήλ, καταγομένη από την φυλήν του Ασήρ, ενός από τους δώδεκα Πατριάρχας τους υιούς Ιακώβ. Αφ΄ου δε συγκατοίκησε με άνδρα χρόνους επτά, κ΄τούτον υστερήθη διά του θανάτου: από τότε επαράμενεν εις τον Ναόν κ΄εκαταγίνετο εις όλη τη ζωή της εις προσευχάς κ΄νηστείας. Όθεν επειδή αδιακόπως ευρίσκετο εις τοιαύτα θεάρεστα έργα, διά τούτο κ΄ηξιώθη η μακαρία να ίδη τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, όταν επροσφέρθη τεσσαράκοντα ημερών νήπιον εις τον Ναόν από την Παναγίαν Μητέρα του και από τον δίκαιον Ιωσήφ. Ανθωμολογείτο δε αύτη: ήτοι ευχαρίστει και ενδοξολόγει τον Θεόν, και επροφήτευσε φανερά τα περί του Χριστού εις όλους εκείνους οπού ευρέθησαν τότε εις τον Ναόν, λέγουσα τοιαύτα λόγια. τούτο το Βρέφος, είναι εκείνος ο αυθέντης, οπού εστερέωσεν τον Ουρανόν κ΄την γην. τούτο το Βρέφος είναι ο Χριστός, περί του οποίου όλοι οι Προφήτες επροκήρυξαν. Ημείς λοιπόν την Μνήμην τούτων των δύο σήμερον εορτάζοντες, κηρύττομεν διά μέσου αυτών την φρικτήν κ΄απόρρητον του Θεού προς ημάς συγκατάβασιν. (όρα περί αυτών εις τον Θησαυτόν του Δαμασκηνού κατά την εορτήν της Υπαπαντής).


Επί τη μνήμη αυτών 

τη 3η (16η) Φεβρουαρίου κατά το πάτριο, εκκλησιαστικό ημερολόγιο



Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια κειμένου, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 
Εκ του βιβλίου ''ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΜΗΝΩΝ ΤΟΥ ΕΝΙΑΥΤΟΥ 
υπό του εν μοναχοίς ελαχίστου ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ''
Β΄Τόμος, σελίδες 101 - 102, Βενετία 1819.
Η ζωγραφική ανήκει στον αγιογράφο κ. Κων/νο Ξενόπουλο.

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

''ΕΞΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΣ'' ΤΟΝ ΘΕΟ



Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ ἄρχισε ὁ γέροντας Πνευ­ματικὸς νὰ διηγεῖται στὸ πνευματικοπαίδι του 

μιὰ προσωπική του ἐμπειρία ἀπὸ κάποιον θεοφοβούμενο ἄνθρωπο παλαιὰ στὴ Μυτιλήνη.



–Ποὺ λές, Μιχάλη τὸν λέγανε. Τὸν ἤξερα ἐγὼ προσωπικά. 

Στὴ Μυτιλήνη ζοῦ­σε, σ’ ἕνα κεφαλοχώρι. 

Ἄνθρωπος τί­­μιος, ἐργάτης, μὲ φόβο Θεοῦ πάνω του. Οἰκοδόμος ἦταν. 

Μεροδούλι – μεροφάι. 

Ὅλη τὴ μέρα στὴ δουλειά, καὶ τὸ βρά­δυ στὸ σπίτι, στὴν οἰκογένειά του. 

Εἶ­χε γυναίκα καὶ ὀχτὼ παιδιά. Οὔτε ἕνα, οὔτε δύο. 

Ὀχτὼ τοῦ Θεοῦ τὰ εἶχε. Ἡ γυναίκα του δὲν ἐργαζόταν. 

Καὶ νά ’θελε, ποῦ νὰ εὐκαιρήσει μὲ ὀχτὼ παιδιά; 

Ἕνα ἡμερομίσθιο, καὶ μ’ αὐτό, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τά ’βγαζαν πέρα. 

Δὲν τοὺς ἄφηνε ὁ Θεός.
Δὲν τοὺς ἄφηνε ὁ Θεός, γιατὶ ἐκεῖνοι δὲν Τὸν ἄφηναν. Κατάλαβες; 


Ἦταν θεοσεβούμενη οἰκογένεια 

ἡ οἰκογένεια τοῦ κυρ-Μιχάλη, παιδί μου. 

Ἀπὸ τὴν ἐκ­κλη­σία δὲν ἔλειπαν Κυριακές, γιορτές, 

καὶ στὴ ζωή τους πολὺ προσεκτικοί. 

Καὶ μὲ ἐλεημοσύνες ἐπιπλέον, ὅσο μπο­ροῦ­σαν. 

Τί νὰ μποροῦσαν δηλαδή; 

ἀπ’ τὸ ὑ­στέρημά τους οἱ ἄνθρωποι… 

Κυλοῦσε ἡ ζωή τους ἥσυχα, κι αὐτοὶ δόξαζαν τὸν Θεό.

 Κάποτε ὅμως ἦρθαν μέρες δύσκολες. Ἀναδουλειὲς στὸ νησί. Ἄρχισε νὰ στενεύεται ὁ κυρ-Μιχάλης. Πῶς νὰ τὰ καταφέρνει δέκα στόματα νὰ τρέφει καθημερινά; Κι ἡ καημένη ἡ γυναίκα ἀπὸ τὴν ἄλλη πιὸ πολὺ δυσκολευόταν. Ξέρεις τί ’ναι νὰ ξημερώνει, καὶ νὰ μὴν ξέρει ἡ μάνα ἂν θὰ βρεῖ νὰ ταΐσει τὰ μικρά της; Μαρτύριο σωστὸ γιὰ τὴ μητρικὴ καρδιά.
Καὶ ἔφτασε κι ἡ μέρα ποὺ δὲν εἶχε τίποτε στὸ σπίτι νὰ δώσει στὰ παιδιά. Ἀδειανὰ ὅλα τὰ ράφια. Κοίταξε χλωμή, πανιασμένη τὸν ἄντρα της:
–Ἂν σήμερα δὲν φέρεις κάτι στὸ σπίτι, τοῦ ’κανε, νὰ ξέρεις, τὰ παιδιὰ θὰ μείνουν νηστικά. Οὔτε ψίχουλο δὲν ὑπάρ­χει.
Ἔφυγε ὁ Μιχάλης γιὰ τὴν πιάτσα, μπὰς καὶ βρεῖ τίποτε. Στὸ δρόμο περ­νοῦσε ἔξω ἀπ’ τὸν κοιμητηριακὸ Ναὸ τοῦ χωριοῦ. Κοντοστάθηκε μιὰ στιγμὴ κι ἀ­μέ­σως τὸ ἀποφάσισε. Ἄλλαξε τὸ πρό­γραμμά του.
–Δὲν θὰ πάω στὴν πλατεία. Θὰ μπῶ ἐδῶ.
 

Μπῆκε στὴν ἐκκλησιά. Ἔκανε τὸ σταυ­­ρό του. 

Ἄναψε τὸ κερὶ καὶ κατευθύν­θηκε μπροστὰ στὸ τέμπλο. 

Ἔπεσε στὰ γόνατα, σήκωσε τὰ χέρια του καὶ παρακαλέθηκε:
–Ὀχτὼ τὰ ἔχω, Χριστέ μου. Δικά Σου εἶναι, Ἐσὺ μοῦ τά ’δωσες. 

Ἐσὺ ποὺ μοῦ τά ’δωσες, φρόντισε νὰ τὰ θρέψεις. 

Δὲν ἔχουν τίποτε γιὰ σήμερα νὰ φᾶνε.
Ἔμεινε λίγη ὥρα ἔτσι γονατισμένος καὶ τέλος ξαναμίλησε:
–Ἐγὼ δὲν φεύγω ἀπὸ ᾿δῶ, Χριστέ μου, ἂν δὲν μοῦ φέρεις νὰ ταΐσω τὰ παιδιά μου, 

ποὺ δὲν εἶναι δικά μου· 

δικά Σου εἶναι.


Εἶπε, καὶ κατευθύνθηκε στὸ ἀναλόγιο. Πῆρε τὸ Ψαλτήρι κι ἄρχισε νὰ διαβάζει.
Δὲν θά ’χε περάσει μισὴ ὥρα, κι ἀπ­έ­ξω ἀκούστηκαν συνομιλίες. Στὴν ἀρ­χὴ δὲν ἔδωσε σημασία. Μετὰ διέκρινε τὴ φω­νὴ τοῦ παπᾶ τους. Μιλοῦσε μὲ κά­ποιον ἄγνωστο. Ἔπιασε μιὰ λέξη, ἂν ἄ­κουγε καλά…
–Ἕναν οἰκοδόμο πρέπει νὰ βρεῖς…
Πετάχτηκε ἔξω.
–Παπα-Γιάννη, τὴν εὐχή σου.
–Νά τος! φώναξε ὁ παπάς. Τὸν ξέρεις τὸν Μιχάλη;
Κι ἀμέσως πρὸς τὸν Μιχάλη:
–Μιχάλη, τὸν γνωρίζεις τὸν κύριο;
–Ὄχι, ἀπάντησε ἐκεῖνος.
–Εἶναι τοῦ Γρηγόρη τοῦ…, μακαρίτης τώρα, ἀπ’ τὸν ἀπάνω μαχαλά. Μᾶς ἦρθε χθὲς ἀπ’ τὴν Ἀμερική, χρόνια τώρα ἐκεῖ, δυὸ δεκαετίες κοντά. Τὸν θυμᾶσαι;
–Ἅμα λές, παπά μου, δυὸ δεκαετίες, ἐγὼ ἀκόμα δὲν ἤμουν ἐδῶ. Μετὰ ἐγκα­ταστάθηκα στὸ χωριό. Τὸν πατέρα του τὸν μακαρίτη τὸν ἔχω ἀκουστά.
–Κύριε Μιχάλη, εἶστε οἰκοδόμος;
–Ναί, παιδί μου.


–Ἐνδιαφέρομαι νὰ φτιάξω τὸν τάφο τῶν γονέων μου. 

Θέλω νὰ χτίσω κάτι ὡ­ραῖο, ἐπίσημο, σὰν τύμβο. Σὰν εἰκο­νο­στάσι. 

Νὰ χωράει κανεὶς νὰ μπεῖ μέσα, ν’ ἀνάψει τὸ κερί, τὸ καντήλι. 

Κατάλαβες; Ξέ­ρεις ἀπὸ τέτοια;

–Πῶς δὲν ξέρω, παλληκάρι μου. Ἔχω φτιάξει κι ἄλλοτε.

–Πόσα θέλεις νὰ μοῦ τὸ φτιάξεις;
Κοντοστάθηκε ὁ κυρ-Μιχάλης. 

«Νὰ πῶ ἑκατὸ χιλιάδες δραχμές», πῆρε νὰ σκέ­­φτεται, «μὴν τοῦ φανοῦν πολλά. 

Νὰ πῶ ἑβδομήντα;».
–Διακόσιες χιλιάδες σοῦ φτάνουν;
–…
–Ἔ, δὲν διαθέτω περισσότερα. Δέχεσαι;
–Δέχομαι.
–Πάρ᾿ τα.
Καὶ τοῦ ἔδωσε στὸ χέρι φάκελλο φουσκωμένο.



Μὲ τρεμάμενα χέρια ὁ κυρ-Μιχάλης ὁ οἰκοδόμος ξαναμπῆκε στὴν ἐκκλησιά. Ἔ­πεσε στὰ γόνατα μπροστὰ στὸ τέμπλο καὶ ἔκλαψε. Ὥρα πολλή. Κάποτε σηκώ­θηκε καὶ ξεκίνησε γιὰ τὸ σπίτι του. Στὴ γυ­ναίκα του καὶ τὰ ὀχτὼ παιδιά του. Τοῦ Θεοῦ ὅλα.

–Κατάλαβες, παιδί μου; κατέληξε ὁ γέ­­ροντας Πνευματικός. Αὐτὸς ὁ ἄν­θρω­πος μὲ τὴν πίστη του, τὴν προσευ­χή του, ἔ­τσι ποὺ τὴν ἔκανε, πῶς νὰ ποῦ­με… τὸν ἐξανάγκασε τὸν Θεό. Ἔτσι δὲν εἶναι; Για­τὶ ἡ πίστη, ἡ ἀληθινή, ἡ ἀκράδαντη, αὐτὸ κάνει. Ἐξαναγκάζει τὸν Θεό. Συμ­φωνεῖς;



Αναδημοσίευση εκ του ιστολογίου ''Βηθεσδά''. 
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Ο ΝΕΟΣ ''ΜΕΣΣΙΑΣ''



 Σ’ ἕνα ἀπό τά πολλά παράξενα βιβλία πού ἔχω διαβάσει 
εἶχα βρεῖ καί μιά πολωνική παροιμία πού δίνει ἀπάντηση σέ ἕνα ἀπό τά πιό σοβαρά προβλήματα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας: 
τήν «τσουναμική» διάχυση στή χώρα μας μιᾶς ξένης μάζας ἀνθρώπων 
μέ ἀπροσδιόριστη ταυτότητα, ἀκαθόριστη ὑγιεινή κατάσταση, ἀμφίβολη ἠθική ποιότητα, 
μέ ὕποπτες κατά τό πλεῖστον διαθέσεις καί περισσότερο ὕποπτες διασυνδέσεις. 
Γιά τό πρόβλημα αὐτό, 
πού τείνει νά ἐξελιχθεῖ σέ γάγγραινα, 
ἡ πολωνική παροιμία διδάσκει τόν ἀκόλουθο τρόπο ἀντιμετωπίσεως: 
«Ἄν οἱ ποντικοί μπαίνουν στό κελλάρι σου ἀπό μιά μεγάλη τρύπα, τότε βούλωσε τήν τρύπα...»! 
Οὔτε λίγο- οὔτε πολύ ἔχουμε πέσει θύματα κλοπῆς ἀπό τέτοιου εἴδους ποντικούς.



Ἡ προσωπική μου περίπτωση δέν ἔχει νά κάνει μέ ποντικούς, πού θά μποροῦσα νά τούς τρομάξω μ’ ἕνα «ξού», ἀλλά μέ δύο θωρηκτοειδεῖς τύπους πού γέμιζαν μόνον αὐτοί τό μισό βαγόνι τοῦ «Ἠλεκτρικοῦ». Ἦσαν τριχωτοί σάν θιβετιανές κατσίκες καί ὁ ράφτης τους (ἦσαν καί καλοντυμένοι) θά πρέπει νά τράβηξε τό διάβολό του ὥσπου νά καταφέρει νά ζώσει τίς σάρκες τους μέσα σέ λίγα μέτρα ὑφάσματος. Μέ ἀδιάφορο ὕφος ἅπλωσαν πάνω μου τά χέρια τους, κάτι χέρια πού θύμιζαν μπούτια ἀγριοχοίρου, καί ἀπό τό σταθμό τῆς Βικτωρίας ὥς τήν Ὁμόνοια βρέθηκα ἐλαφρότερος κατά 550 εὐρῶα. Ἡ μισή μου σύνταξη ἔγινε καπνός, ὅπως ἔγιναν καπνός καί τά δύο μαμμούθ σάν φθάσαμε στήν περιώνυμη πλατεία. Τό φοβερό ἦταν ὅτι κάποιοι ἐπιβάτες ἔβλεπαν τήν ὑφαρπαγή τῶν χρημάτων ἀπό τήν τσέπη μου ἀλλά τηροῦσαν εὐλαβῆ σιωπή. Ἕνα κτυπηματάκι ἀπό τά μεγαθηρικά ἐκεῖνα τέρατα θά μποροῦσε νά τούς στείλει στήν κάτω γῆ.


Δέν ἀρκεῖ πού ὅλο αὐτό τόν συρφετό 

τόν κάναμε συνέταιρο στήν τσέπη μας, 

τόν κάναμε καί συν-ἔνοικο στό σπίτι μας, στό μαγαζί μας 

καί συχνά ἰδιοκτήτη στό ὄχημά μας, ἄν μάλιστα αὐτό εἶναι κάπως ἀκριβό. 

Ὑπολογίζω ὅτι οἱ κλοπές ἀπό τούς ξένους καί τούς Ἕλληνες συνεργάτες τους 

μᾶς κοστίζουν περισσότερο ἀπό τή νόμιμη κλοπή τῆς ἐφορίας. 

Οἱ ἀριθμοί κλοπῶν πού δίνει τό ἁρμόδιο γιά θέματα τέτοια ὑπουργεῖο 

(δέν συγκρατῶ τό πολύλεξο εὐφημιστικό ὄνομά του) 

πόρρω ἀπέχουν ἀπό τοῦ νά εἶναι ἀληθεῖς. 

Τά δύο τρίτα τῶν θυμάτων κλοπῆς θεωροῦν μάταιο κόπο νά προσφύγουν στήν ἀστυνομία. 



Σέ φίλο μου μάλιστα πού τοῦ ἔκλεψαν τό σπιτικό, ἕνας φιλάνθρωπος ἀστυνομικός τοῦ συνέστησε ἐμπιστευτικά νά μήν κάνει καμμιά καταγγελία, διότι εἶναι βέβαιο ὅτι θά τοῦ «κτυπήσουν», δηλαδή θά τοῦ κατακλέψουν καί τό ...ἐξοχικό! Τοῦτο σημαίνει ὅτι οἱ ὀργανωμένες συμμορίες –πιό καλά κι ἀπό τίς ἐφορίες– γνωρίζουν τήν περιουσιακή μας κατάσταση. Ποῦ θά μᾶς ὁδηγήσει αὐτό; Εἶχα φθάσει τό ἄρθρο στό ἐρωτηματικό, ὅταν ξαφνικά τήν ἀπάντηση ἔλαβα ἀπό τήν τηλοψία: Σέ πράξεις ἰδεολογικοποιημένης βίας πού ὑπό τό πρόσχημα τῆς ἀντιβίας θά ἀποτελοῦν τό προοίμιο τοῦ ἐπερχόμενου φασισμοῦ. Κοιτοῦσα ἐπί ὥρα πολλή τόν νεαρό Νορβηγό μέ τό παγωμένο πρόσωπο, τό γεμάτο αὐταρέσκεια χαμόγελο καί τό φιδίσιο βλέμμα καί θαρροῦσα πώς ἔβλεπα φωτογραφίες τοῦ Χίμλερ στό πιό νεανικό. Διάβασα ἀρκετές ἀπό τίς 1.500 παραληρηματικές του σελίδες. Ἀποτελοῦν ἕνα νέο «Μάιν Κάμφ». Φοβᾶμαι πώς ὁ ψυχρός καί ὑπολογιστικός δολοφόνος θά γίνει ὁ Ἀπόστολος μιᾶς νέας «Ἀποκαλύψεως». Λειτούργησε σάν τήν ἀράχνη πού σκοτώνει τά ζουζούνια, ὅταν τρυποῦν τόν ἱστό της. Δυστυχῶς, οἱ εὐρωπαϊκές κυβερνήσεις ἀντί νά θέσουν φραγμό στήν εἰσβολή τῶν ἑκατομμυρίων Ἀσιατῶν, Ἀφρικανῶν κ.λπ., ἔκαναν μέ τήν ἀσυνάρτητη νομοθεσία τους τήν τρύπα πιό μεγάλη. 




Στήν πατρίδα μας εἰδικά οἱ ἀλλοδαποί σέ κάποιες περιοχές ἔχουν γίνει κράτος ἐν κράτει. 
Τά ἐγκληματικά στοιχεῖα πού κινοῦνται –λάθρα ἤ φανερά– ἀνάμεσά τους, ὁπλοφοροῦν. 
Ἡ ἀστυνομία δέν τό λέει. Ἀλλά τό ξέρει. 
Οἱ κάτοικοι κάποιων χωριῶν ἄρχισαν νά σιδηροφοροῦν 
καί νά ἐπιτίθενται ἐναντίον καταυλισμῶν ξένων καί τσιγκάνων. 
Μέ ἄλλα λόγια ἀντιτάσσουν βία στήν ἔνοπλη βία. 
Ὁ κόσμος κινεῖται –ἐδῶ ὅπου μᾶς ἔχουν φέρει οἱ κυβερνῶντες– στά ὅρια τῆς παρακρούσεως. 
Ἄκουσα –κι ἔφριξα– ἀπό στόματα ὄχι μόνον παιδιῶν 
ἀλλά καί ἀπό στόματα ὡρίμων τή φράση: 
«Καλά τούς ἔκαμε...!». 
Φοβᾶμαι πώς ἔρχονται «Νύκτες Κρυστάλλων». 
Φοβᾶμαι τήν ἔλευση νέων Μεσσιῶν. 
Φοβᾶμαι, γιατί σέ κάποιον τοῖχο τῶν Ἀθηνῶν, μαζί μέ ἄλλα ἄθλια «γκράφιτι», εἶδα καί τό ἑξῆς φρικαλέο: 
«Ὁ Ἄντερς Μπρέιβικ ὁδηγός μας». 
Ἀσφαλῶς ὁ V. Quisling θά ἀγαλλιᾶ στόν τάφο του!



Εκ της Εστίας της 12ης Αυγούστου 2011. Πηγή: ΕΔΩ.


Σαράντος Καργάκος


ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΙΕΡΩΝΥΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ''ΑΔΕΛΦΟ'' ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟ!



Ο Οικουμενιστής Πατριάρχης Βαρθολομαίος με συγχαρητήρια επιστολή του 

προς τον Αρχιεπίσκοπο της Διοικούσης Εκκλησίας κ. Ιερώνυμο
σχετικά με την συμπλήρωση δέκα ετών από την αναρρίχησή του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο,
επιβραβεύει αυτόν για τον κοινό τους ''φίλο και αδελφό'',
Προκαθήμενο της Πρεσβυτέρας Ρώμης Πάπα Φραγκίσκο!...
''Αδελφός'' ο αιρεσιάρχης,
''Πρεσβυτέρα'' η σατανοκρατούμενη παρασυναγωγή των Φράγκων
και οι κατ΄όνομα και τύπον ''ορθόδοξοι'' Οικουμενιστές
σύμφωνα με τον Μεγάλο Φώτιο''
υπό την βουλήν και δυναστείαν πίπτουσι του σατανά''.
''oι γαρ των εκκλησιών εξωθούμενοι, έξω της θείας γινόμενοι κηδεμονίας,
υπό την βουλήν και δυναστείαν πίπτουσι του σατανά''. 

Κι ο πνευματικός κατήφορος δεν έχει τελειωμό...



Ο Οικουμενικός Πατριάρχης επισημαίνει ιδιαιτέρως την συμβολή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος στην προώθηση του «πολιτισμού της αλληλεγγύης» και της διακονίας των ενδεών. «Ο λόγος της Υμετέρας Μακαριότητος ήτο και παραμένει λόγος αδελφοσύνης. Ετείνατε διαρκώς ευήκοον ούς εις τα αιτήματα των «κοπιώντων και πεφορτισμένων», των θυμάτων της βίας και της αδικίας, τείνετε φιλάνθρωπον χείρα βοηθείας εις τους πρόσφυγας και τους μετανάστας. Η από κοινού συνάντησις της Υμετέρας Μακαριότητος μετά του αδελφού Προκαθημένου της Πρεσβυτέρας Ρώμης Πάπα Φραγκίσκου και ημών εν Λέσβω, κατ᾿ Απρίλιον του 2016, αποτελεί εν εισέτι ορατόν σημείον της ευαισθήτου Υμών καρδίας διά τον εμπερίστατον συνάνθρωπον. Εις το πεδίον της εμπράκτου αλληλεγγύης δοκιμάζεται σήμερον πολλαπλώς η γνησιότης της πίστεως εις τον Χριστόν, Όστις εκάλεσεν ημάς να αναδεικνυώμεθα «πλησίον» εις τους εν ανάγκαις και εν κινδύνοις. Είναι αδιανόητον, ο αγαπών τον Θεόν να αδιαφορή διά τον άνθρωπον, τον «ηγαπημένον του Θεού». Εις την παράδοσιν της Ορθοδοξίας, η διακονία του πλησίον είναι ουσιαστικόν στοιχείον και κεντρική διάστασις της ευχαριστιακής ταυτότητος της Εκκλησίας». Ηὐλογήθημεν ὑπό τοῦ μεγαλοδώρου Θεοῦ, τιμιώτατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ, νά εἴμεθα κληρονόμοι ζωτικῶν ἀληθειῶν. Φυλάσσομεν τήν εὐλογημένην αὐτήν παρακαταθήκην, τήν ὁποίαν συγκροτοῦν οἱ Ἅγιοι καί οἱ Μάρτυρες τῆς πίστεως, ἡ λειτουργική ζωή τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ναοί καί τά ἱερά προσκυνήματά μας, ὁ ἀσκητισμός καί ὁ μοναχισμός, τό θαῦμα τῆς θεολογίας, ἡ σταυροαναστάσιμος βιοτή τῶν πιστῶν, ὁ ἄσβεστος πόθοςτῆς αἰωνιότητος.''...


'Ολη η ''συγχαρητήριος'' επιστολή του Οικουμενιστή Πατριάρχη ΕΔΩ.


Γ.Δ.


Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΔΙΠΛΗΣ ΣΥΝΑΞΕΩΣ



Πρὸ μηνὸς καὶ πλέον κατὰ πρόνοιαν Θεοῦ 

συναντήθηκα μὲ τὸν συντάκτη τοῦ κειμένου ποὺ μόλις χθὲς 

ἐξέδωσε ἡ Ἱερὰ Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους. 

Μάλιστα, ἔγραψα τότε κάποιο σχετικὸ ἄρθρο γιὰ ἐκείνη τὴν ἀναπάντεχη συνάντηση, 

τὸ ὁποῖο, ὅμως, 

ἐθεώρησα σωστὸ νὰ μὴ δημοσιεύσω πρὶν ἐπαληθευτεῖ ἡ ληφθεῖσα πληροφορία 

περὶ τῆς τότε ἐπικειμένης ἀκόμη ἐπισήμου τοποθετήσεως τοῦ Ἁγίου Ὄρους 

γιὰ τὴν λεγομένη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο» τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016). 

Τὸ ἄρθρο ἐκεῖνο δίνω σήμερα στὴν δημοσιότητα. 

Βάσει ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ὅπως θὰ διαβάσετε πληροφορήθηκα τότε ἀπὸ «πρῶτο χέρι», 

ἔρχομαι σήμερα νὰ ἐπιχειρήσω τὴν ἀποκρυπτογράφηση τοῦ ἐκδοθέντος Μηνύματος τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος, 

ὅπως ἕνας ἀφελῶς καλοπροαίρετος πιστὸς θὰ προσέγγιζε αὐτὸ τὸ ζήτημα, 

διακινδυνεύοντας ἐν γνώσει μου «πῦρ βαλεῖν», 

σὲ μία κατάσταση ἡ ὁποία μόνον μέσῳ τῆς δοκιμασίας τοῦ πνευματικοῦ πυρὸς (τῆς φανερώσεως, τῆς κρίσεως 

καὶ παρρησίας) μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ ξεκαθαρίσει. 

Ἐνῶ, λοιπόν, 

περὶ τοῦ πραγματικοῦ «ἱστορικοῦ» τῆς ἐκδόσεώς του, 

τουλάχιστον ὅσον ἀφορᾶ στὶς προθέσεις τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ὄρους καὶ τὸν συντάκτη τοῦ Μηνύματός της, 

θὰ τὰ πληροφορηθεῖτε ἀπὸ τὸ προαναφερθὲν ἄρθρο μας, 

τὸ τὶ ὑποδηλώνεται πίσω ἀπὸ τὸ «χρησμοφανὲς» περιεχόμενό του τὸ παραθέτουμε εὐθὺς ἀμέσως. 



Ἤδη στὴν δεύτερη παράγραφο τοῦ ἀπὰ 17/30.6.2017 ἑπτασέλιδου Κειμένου τους, οἱ Ἀντιπρόσωποι τῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἐν Συνάξει ἐπισημαίνουν ὅτι ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης προκάλεσε ταραχὴ καὶ ἀντίδραση κατὰ τῶν ἀποφάσεών της καὶ ὡς ἔκφραση αὐτῶν προτείνονται οἱ ἀποτειχίσεις καὶ ἡ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τῶν Ἐπισκόπων (ἐκείνων προφανῶς οἱ ὁποῖοι συμφωνοῦν μὲ τὶς ἀποφάσεις της καὶ τὴν ἀναγνωρίζουν ὡς ἁγία καὶ μεγάλη). Πουθενὰ στὸ Κείμενο δὲν ὑπάρχει λόγος ὑποστηρικτικὸς τῆς συγκλήσεως ἢ τῆς προετοιμασίας ἢ τῶν ἀποφάσεων τῆς ἐν λόγῳ συνόδου. Ἀντιθέτως, ὑπενθυμίζεται καὶ τρόπον τινὰ ἀνανεώνεται ἡ γνωστὴ ἐπικριτικὴ τοποθέτησις τοῦ Ἁγίου Ὄρους γιὰ τὸ ζήτημα τῶν Διαλόγων μὲ τοὺς ἑτεροδόξους (σελ. 2), ἡ ὁποία προφανῶς δὲν υἱοθετήθηκε στὶς ἀποφάσεις τῆς συνόδου τῆς Κρήτης. Τὰ ὅσα ἀποφασίσθηκαν στὴν Κρήτη θεωροῦνται «προσωπικὲς ἀπόψεις» τῶν Ἀρχιερέων ποὺ συμμετεῖχαν σ’ αὐτήν, ἐνῶ οἱ κατ᾿ αὐτῶν ἀντιρρήσεις ἐπιδοκιμάζονται ἐμμέσως πλὴν σαφῶς, ἐπαινούμενες μάλιστα γιὰ τὴν σεμνότητα τοῦ τρόπου, ὅπου αὐτὸ ἐπιχειρήθηκε (2η § σελ. 2). Περὶ ὅλων αὐτῶν δέ, τὸ Ἱεροκοινοτικὸ κείμενο ἐπισημαίνει τὴν ἀξία τῆς καταγραφῆς των, σαφῶς ὑπονοώντας ὅτι δι᾿ αὐτῆς καταδεικνύεται καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδειχθεῖ τὸ ἐσφαλμένο καὶ ὀρθόν, ἀντιστοίχως καὶ ἀναλόγως. Ἐπίσης, εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ ὅτι στὸ Κείμενο μὲ ἔμμεσο πλὴν σαφὴ τρόπο ἐπαναλαμβάνεται, ἐπιγραμματικά, ἡ περὶ Ἐκκλησίας διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, τὸ κριτήριο ἀποδοχῆς τῶν ὅποιων Πατριαρχικῶν καὶ Συνοδικῶν Ἀποφάσεων (παραθέτοντας τὸ γνωστὸ ἀπόσπασμα τῆς Ἀποφάνσεως τῶν τεσσάρων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς στὴν Σύνοδο τοῦ 1848), ἡ δυνατότης τῆς Ἐκκλησίας ὡς τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ νὰ ἀποβάλλει ὅ,τι θεωρεῖ ξένο πρὸς αὐτό, ἡ ἐπισήμανση τῆς ἐπισφάλειας τῶν ἀτομικῶν δοξασιῶν ποὺ ὁδηγοῦν σὲ αἱρέσεις (1η § σελ. 3) κλπ. Στὸ Ἱεροκοινοτικὸ Κείμενο περὶ τῆς λεγομένης Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Κρήτης, ἡ ὁποία πουθενὰ μέσα σ᾿ αὐτὸ δὲν ἀποκαλεῖται ἔτσι, οὔτε κἂν κατονομάζεται (ἐκτὸς τῆς ἀρχικῆς τυπικῆς ἀναφορᾶς αὐτῆς ὡς ἀντικειμένου καὶ αἰτίας συγγραφῆς αὐτοῦ), ἀποδοκιμάζεται ὁ ἐφησυχασμὸς ἀδιαφορίας στὰ θέματα τῆς Πίστεως καὶ ἐπιδοκιμάζεται ἡ ἐπ᾿ αὐτῶν ἐγρήγορσις (2η § σελ. 3). Τονίζεται μὲ ἐνάργεια ἡ ταυτότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς τῆς Μιᾶς Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ πέραν καὶ ἐκτὸς Αὐτῆς (θεωρεῖται ὅτι) ὑπάρχουν μόνον θρησκευτικὲς κοινότητες καὶ ψευδοποιμένες (5η § σελ. 4). 



Ἐπισημαίνεται, δέ, ὅτι θεμέλιο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος ἀποτελεῖ ἡ ὀρθὴ Πίστη, ἡ Πίστη ποὺ δὲν ἐπιδέχεται τὴν ἀλλοίωση τῶν δογματικῶν ἀληθειῶν Της (2η § σελ. 5). Μάλιστα, στὴν 5η σελίδα τοῦ Κειμένου, γίνεται ἀπερίφραστη ἀπόρριψη τῆς θέσεως τῆς συνόδου τῆς Κρήτης περὶ τῆς Ρώμης ὡς δῆθεν Ἐκκλησίας καὶ ρητῶς διατυπώνεται ἡ ὀρθόδοξος θέση ὅτι ἡ Ρώμη, δηλαδὴ ὁ Δυτικὸς Χριστιανισμὸς ὑπὸ τὸν Πάπα, εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας (3η § σελ. 5)! Ἐπιπροσθέτως δέ, ἀναφέρονται, ἐπιγραμματικῶς πλὴν σαφῶς, οἱ φοβερὲς ἀλλοιώσεις τὶς ὁποῖες ἐπέφερε ὁ Παπισμὸς στὴν πράξη καὶ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἀκόμη καὶ ὅταν τὸ Κείμενο γιὰ εὐνόητους λόγους κάνει ἀναφορὰ στὴν Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία (ὄχι ὅμως καὶ στὸν ἐπικεφαλῆς της), δὲν χάνει τὴν εὐκαιρία στὴν ροὴ τοῦ λόγου νὰ ἐπισημάνει μὲ νόημα ὅτι οἱ ὀρθόδοξοι δὲν ἀντιπροσωπεύουν μία θρησκευτικὴ ἄποψη, οὔτε δέχονται προτροπὲς ἀποφυγῆς τῆς ὁμολογίας καὶ μαρτυρίας ὡς δῆθεν ἐκδήλωσης προσηλυτισμοῦ (4η § σελ. 6)! Προηγουμένως μάλιστα ἔχει ἐπισημανθεῖ εὐστόχως ὅτι οἱ Ἁγιορεῖτες (ἐπιθυμοῦν νὰ) πολιτεύονται σύμφωνα μὲ τὶς θεολογίες τῶν Ἁγίων καὶ τὸ εὐσεβὲς φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι «κατὰ τὰς ἀκαδημαϊκὰς θεολογίας τῶν διανοουμένων καὶ τὰς ἀντιλήψεις τῆς κάθε ἐποχῆς» (8η § σελ. 5). Φθάνει δέ, πάντοτε ἐμμέσως, ἀλλὰ καθόλου χωρὶς τόλμη, τὸ Κείμενο μαζὶ καὶ μέσα ἀπὸ τὸν κατηχητικὸ καὶ διδακτικὸ λόγο του νὰ θεωρεῖ κατάντια καὶ προσβολὴ τῆς Πίστεως στὴν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου καὶ μο- ναδικοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ τὴν συνεργασία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες γιὰ τὴν βελτίωση τῶν συνθηκῶν μιᾶς ζωῆς (τῆς προσκαίρου) στερημένης, ὅμως, ἀπὸ τὸ νόημα τῆς ἀληθινῆς ζωῆς (6η § σελ. 6)! Τὸ νόημα αὐτὸ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τῆς Πίστεως, ποὺ θεωρεῖται ὡς ὁ πολύτιμος θησαυρὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τὸ κείμενο ἀποκορυφώνει τὴν ἀπόδοση τοῦ μηνύματός του μὲ τὴν ἐπισήμανση ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ ἡ Ὀρθό- δοξος Ἐκκλησία, ἐπικαλεῖται καὶ ἐμπιστεύεται γιὰ τὴν μαρτυρία Της τοὺς Ἁγίους, τοὺς Μάρτυρες καὶ τοὺς Ὁσίους (2η § σελ. 7). Γιὰ νὰ ὁλοκληρώσει τὴν διατύπωση τοῦ Μηνύματος αὐτοῦ μὲ τὸ ἐπιστέγασμα τῆς διαβεβαιώσεως ὅτι τὸ Ἅγιον Ὄρος παραμένει 4 μία μαρτυρία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ ὡς τέτοιο ἀποτελεῖ ἐλπίδα γιὰ ὅλο τὸν κόσμο (ὅ. ἀ.). Δὲν δοκιμάζω τὴν ἀνοχὴ καὶ ἀντοχή σας μὲ τὰ προαναφερθέντα. Ὅποιος θὰ ἤθελε καλοπροαιρέτως πλὴν μᾶλλον ἀφελῶς νὰ ἀποκρυπτογραφήσει τὸ Μήνυμα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἴσως θὰ μποροῦσε μὲ πόνο ψυχῆς νὰ ἀναζητήσει καὶ νὰ συναντήσει στὸ Ἱεροκοινοτικὸ Κείμενο τὶς παραπάνω ἀποκρυπτογραφημένες θέσεις τῶν συγχρόνων Ἁγιορειτῶν Πατέρων. Ὡστόσο, δέν μυωπάζω καὶ γι᾿ αὐτὸ ὑποστηρίζω ὅτι ἡ ἀνωτέρω προσέγγιση εἶναι ὁριακή. Γίνεται σχεδὸν δυσδιάκριτη, μέσα στὴν προφανῶς σκόπιμη καὶ ἠθελημένως ἐπιλεγμένη νὰ εἶναι γενική, ἔμμεση, μὲ ὑπονοούμενα καὶ ἀσάφειες, περιφερειακὴ ἔκφραση τῶν θέσεων καὶ τοποθετήσεων τοῦ ἐπισήμου Ἁγίου Ὄρους γιὰ τὴν λεγομένη Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τῆς Κρήτης. 



Θέτοντας δὲ τὴν χεῖρα τῆς πραγματικῆς προσεγγίσεως ἐπὶ τὸν τύπον τῶν ἥλων δὲν εἶναι σφάλμα νὰ ἰσχυρισθεῖ κανεὶς ὅτι ἄλλα περίμενε κανεὶς σὲ τόσο κρίσιμες στιγμὲς γιὰ τὴν Πίστη καὶ τὸ Γένος μας ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Δυστυχῶς, ὅμως αὐτὰ τὰ ἄλλα, δηλαδὴ μία ξεκάθαρη Ὁμολογία Πίστεως χωρὶς ὑπεκφυγὲς καὶ γενικότητες, χωρὶς ἀοριστίες, ἐπαμφοτερίζουσες θέσεις, ἀποστασιοποίηση ἀπὸ τὴν ἀκρίβεια τῆς Πίστεως καὶ θεωρητικολογίες, καθὼς καὶ μία ἐξίσου ξεκάθαρη ἀποδοκιμασία τῆς προφανῶς ψευδεπιγράφου Πανορθοδόξου Συνόδου τῆς Κρήτης καὶ τῶν ἀποδεδειγμένως ἀντορθοδόξων ἀποφάσεών της, δὲν ὑπάρχουν! Τί συμβαίνει λοιπὸν στὸ Ἅγιον Ὄρος; Ποῦ ὀφείλεται ὁ «χρησμοφανὴς» χαρακτήρας τοῦ πολυαναμενόμενου Ἁγιορειτικοῦ Κειμένου; Πρέπει νὰ τολμήσουμε νὰ ἀπαντήσουμε, μὲ φόβο Θεοῦ καὶ πόνο ψυχῆς, στὰ ἀμείλικτα αὐτὰ ἐρωτήματα. Δύο κατὰ τὴν ταπεινή μας ἄποψη εἶναι οἱ λόγοι ποὺ ἐξηγοῦν, παρότι δὲν δικαιολογοῦν, τὴν στάση αὐτὴ τῶν συγχρόνων Ἁγιορειτῶν Πατέρων, τοῦ ἐπισήμου δηλονότι Ἁγίου Ὄρους: Πρῶτος εἶναι ὁ ἀνθρώπινος κοσμικὸς φόβος τῶν Ἁγιορειτῶν ἀπέναντι στὴν διοικητικὴ ἐξουσία καὶ μεμαρτυρημένη ἐκδικητι- κότητα τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, ὡς οἰκείου ἐπισκόπου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, χάριν τῆς διατηρήσεως τῶν ἀτομικῶν θέσεων καὶ προσωπικῶν προνομίων των. Καί, Δεύτερος λόγος εἶναι ἡ σταδιακὴ μέχρι μεταλλάξεως ἀλλοίωση τοῦ πάλαι ποτὲ ἀκραιφνῶς ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικοῦ καὶ μοναχικοῦ φρονήματος τῶν ἰδίων τῶν Ἁγιορειτῶν, οἱ ὁποῖοι δυσκολεύονται πλέον νὰ τηρήσουν ἀκόμη καὶ τὰ ὀρθόδοξα προσχήματα μιᾶς μοναδικῆς στὸν κόσμο καὶ στὸ εἶδος της ὑπερχιλιόχρονης ὀρθοδόξου μοναστικῆς πολιτείας. Ἐάν, ὅμως, πιστοποιοῦνται τὰ ἀνωτέρω, τότε ὄχι ἁπλῶς αὐτομάτως ἔρχονται στὴν μνήμη μας τὰ σκληρὰ πλὴν εὔστοχα λόγια τοῦ ἀειμνήστου Καθηγητοῦ Ἰωάννη Κορναράκη περὶ τοῦ συγχρόνου (ἐπισήμου) Ἁγίου Ὄρους ὡς «σαθροῦ ὀπωροφυλακείου τῆς Ὀρθοδοξίας», ἀλλὰ ἐντόνως προβληματιζόμεθα ἐὰν πρέπει περισσότερο ἀπὸ τοὺς αἱρετίζοντες οἰκουμενιστὲς ἐπισκόπους νὰ μᾶς προβληματίζουν οἱ μὴ ἀντάξιοι ὡς μὴ ἀκόλουθοι τῶν πνευματικῶν τους προγόνων (ὁσίων ἀσκητῶν, ὁμολογητῶν καὶ ὁσιομαρτύρων) σύγχρονοι Ἁγιορεῖτες Ἡγούμενοι καὶ μοναχοί! Ἀκολουθεῖ τὸ μὴ δημοσιευθὲν (κατὰ τὴν ἐπικαιρότητα) ἄρθρο, ὅπου καταγράφεται μία ἀποκαλυπτικὴ περὶ τοῦ Μηνύματος τοῦ Ἁγίου Ὄρους μαρτυρία, τόσο γιὰ τὸν συντάκτη αὐτοῦ, ὅσο καὶ γιὰ τὰ μύχια συναισθήματα καὶ φρονήματά του περί τῆς περιβοήτου καὶ ἀμφιλεγόμενης συνόδου τῆς Κρήτης. Σύντομη συνομιλία μὲ τὸν Προηγούμενον τῆς Ἱ. Μονῆς Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους σεβαστὸ Γέροντα Βασίλειον Γοντικάκην γιὰ τὴν «ΑκΜΣ» τῆς Κρήτης Τὴν Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος (14/5/2017), πῆγα στὸν ἑορτά- ζοντα Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίας Φωτεινῆς Κορίνθου (δίπλα στὸ ἱστορικὸ Ἐπισκοπεῖο τῆς Πόλεως) γιὰ νὰ προσκυνήσω τὸ ἱερὸ Λείψανο τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος καὶ Ἱσαποστόλου. Πρόκειται γιὰ τὸν ἀποθησαυρισμένο στὴν περιώνυμη Μονὴ Ἰβήρων ἀδιάφθορο πόδα τῆς Ἁγίας. Φοβερὸ νὰ προσκυνᾶ κανεὶς τὸ εὐωδιάζον ἱερὸ λείψανο μιᾶς πρώην ἁμαρτωλῆς καὶ μετέπειτα ἁγίας γυναικὸς καὶ μάρτυρος. 



Μιᾶς Ἁγίας, ἡ ὁποία συνήντησε τὴν πηγὴ τῆς ζωαρχίας, τὸν σεσαρκωμένο Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ πρὶν δύο χιλιάδες χρόνια καὶ συζήτησε μετ᾿ Αὐτοῦ περὶ τοῦ τόπου καὶ τοῦ τρόπου προσκυνήσεως τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ! Αὐτὰ τὰ ἱερὰ Λείψανα ἐπιβεβαιώνουν ὄντως τὴν πραγματικὴ ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας ὡς Σώματος τοῦ ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντος καὶ εἰς Οὐρανοὺς Ἀναληφθέντος Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Ἀναχωρώντας ἀπὸ τὸ Ναό, συναντήσαμε στὸ προαύλιο τοῦ νεο- ἀνακαινισθέντος Ναοῦ τὸν Γέροντα Βασίλειο Γοντικάκη, Προηγούμενο τῆς Μονῆς τῶν Ἰβήρων. Ἀστραπιαῖα σκεφθήκαμε ὅτι δὲν πρέπει νὰ χάσουμε τὴν εὐκαιρία νὰ τὸν πλησιάσουμε καὶ νὰ τοῦ ὑποβάλλουμε ἕνα ἐρώτημα γιὰ ζήτημα ποὺ τὸν τελευταῖο καιρὸ ἀπασχολεῖ κάθε συνειδητὸ πιστό. Βεβαίως, δὲν πρόκειται γιὰ ἄλλο παρὰ γιὰ τὸ γνωστὸ καὶ πολυσυζητημένο ζήτημα τῆς περιβοήτου συνόδου τῆς Κρήτης. Σκοπίμως, ὁμολογῶ, ὅτι ἐπέλεξα πρωτίστως νὰ ἐκφράσω τὸν εἰλικρινὴ ἄλλωστε σεβασμὸ μου στὸ πρόσωπο τοῦ Γέροντος καὶ τὸν θαυμασμό μου γιὰ πολλὰ ἀπὸ τὰ ἰδιαίτερου ὕφους καὶ θεολογικῆς ἀξίας κείμενά του. Ἤθελα νὰ αἰσθανθεῖ ἄνετα καὶ νὰ μὴ νοιώσει ὅτι κάποιος θέλει νὰ τοῦ ἀποσπάσει κάποια δήλωση γιὰ ἕνα τόσο λεπτὸ ζήτημα. Τοῦ ἀνέφερα γιὰ τὶς Θεολογικὲς σπουδές μου στὸ Ἐξωτερικό, τὴν συνέχεια τῶν σπουδῶν στὴν Ἀθήνα καὶ τὶς μεταπτυχιακὲς σπουδές, γιὰ νὰ καταλήξω ὅτι κι ἐγώ, ὅπως καὶ πολλοὶ ἄλλοι, εἴμαστε ἔντονα προβληματισμένοι γιὰ τὴν περιβόητη σύνοδο τῆς Κρήτης. Μὲ μεγάλη προσδοκία καὶ ἐνδιαφέρον ἀναμένεται (τονίσαμε) ἡ γνώμη σας γι᾿ αὐτὸ τὸ ζήτημα. Πέρα ἀπὸ τὴν προβληματικὴ τῶν ἀντιδράσεων, ὅπως τὴν ἐκφράζουν οἱ θέσεις καὶ κινήσεις τῶν ἀποτειχιζομένων κανονικῶς, ἢ τῶν τύπου «Zήση» (διακοπὴ μνημοσύνου οἰκείου ἐπισκόπου, ὄχι ὅμως καὶ ἐκκλ/κῆς κοινωνίας) κλπ., ὑπάρχει ἀνάγκη (ἀναφέραμε ἐπίσης) γιὰ γνώμη ποὺ νἄχει τὴν δυναμικότητα ἀνθρώπου τοῦ «Μάη τοῦ ’68» (ὅσοι γνωρίζουν τὸν Γέροντα κατανοοῦν τὴν ἀναφορά). Ὁ π. Βασίλειος ἔδειξε ὅτι ἔνοιωθε ἤδη ἕτοιμος νὰ ἀνοιχθεῖ καὶ νὰ μιλήσει. Μὲ πῆρε κοντά του σὲ μία μικρὴ βόλτα μέσα στὸ προαύλιο. Ἄκουσε, μοῦ εἶπε, αὐτὰ ποὺ λέει ὁ Zήσης διαγράφουν τὴν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ὑπάρχει καὶ συνεχίζει τὴν πορεία της κι ἂν τὰ ἀποδεχθεῖ κανεὶς ὅλα αὐτά, ἔτσι ὅπως τὰ παρουσιάζουν, δὲν μένει τίποτε ὄρθιο. Στὴν πορεία τῆς Ἐκκλησίας εἴχαμε διάφορες κινήσεις καὶ κείμενα, συνέχισε, ὅπως τὴν «Ὁμολογία» τοῦ Πέτρου Μογίλα, τοῦ Κυρίλλου Λουκάρεως, κείμενα ἄλλοτε Καλβινίζοντα, ἄλλοτε Λατινίζοντα, Προτεσταντίζοντα κλπ. Ἔμειναν, ὅμως, αὐτὰ τὰ κείμενα μέχρι σήμερα, ἀλλὰ τὰ προσπερνᾶμε, δὲν ἐκφράζουν τὴν Ὀρθοδοξία καὶ δὲν μένουμε σ᾿ αὐτά. Στὸ Ἅγιον Ὄρος κάναμε τὴν προβλεπόμενη Διπλὴ Σύναξη, τὰ εἶπα (τὶς ἀπόψεις μου) καὶ μοῦ ζήτησαν νὰ τὰ γράψω. Ἔφτιαξα ἕνα κείμενο καὶ τώρα κοντὰ θὰ τὸ δεῖτε, ὅπου παρουσιάζω αὐτὰ ποὺ σᾶς λέω. Θὰ γίνει πάλι Διπλὴ Σύναξη τώρα κοντά, στὴν ὁποία θὰ συμμετάσχω, ἀφοῦ ἐπιστρέψω ἀπὸ Κρήτη ὅπου τώρα πηγαίνω. Ἔχετε διαβάσει τὰ Πρακτικά, τὰ Κείμενα (τῆς συνόδου τῆς Κρήτης ἐννοοῦσε); μὲ ρώτησε. Μετὰ τὴν καταφατικὴ ἀπάντησή μου, συνέχισε λέγοντας: Τὰ εἴδατε, λοιπόν. Ἐκεῖ στὸ Κείμενο γιὰ τὶς σχέσεις μὲ τὸν λοιπὸ Χριστιανικὸ κόσμο, ἐνῶ ἀναφέρεται στὴν ἀρχὴ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ Ἐκκλησία, ὅλο τὸ ὑπόλοιπο Κείμενο αὐτὸ τὸ ἀκυρώνει τελείως καὶ τὸ ἀναιρεῖ! Τί κάνουμε, λοιπόν! 



Βλέπετε, ἀπὸ τὴν ἀρχή τοῦ πράγματος, ἀπὸ τὸ 1960 

ποὺ ἑτοίμαζαν τὰ θέματα κλπ αὐτῆς τῆς συνόδου, ὅλα ἔγιναν σχολαστικά. 

Δὲν εἶναι τὸ θέμα ἂν σέβομαι ἢ ἂν φοβᾶμαι τὸν Πατριάρχη, 

ἀλλὰ πὼς ἔχουν τὰ πράγματα. 

Εἶναι σὰν νὰ θέλουν μὲ ὅσα ἐνέκριναν ἐκεῖ (στήν Κρήτη) νὰ διαγράψουν μὲ μία κίνηση ὅλα ὅσα πιστεύουμε! 

Ἔ, ὄχι! Αὐτὸ δὲν γίνεται! 

Κάπου ἐδῶ ὁλοκληρώθηκε ἡ σύντομη αὐτὴ συνομιλία. 

Δὲν ἤμουν προετοιμασμένος γιὰ μία τέτοια συνομιλία. 

Ἔγινε ἐντελῶς αὐθόρμητα, ἀλλὰ θεωρῶ ὅτι ἔχει τὴν ἀξία της. 

Ὁ Γέροντας, 

ἀφοῦ αἰσθάνθηκε λίγο ἀσφαλὴς καὶ μπροστὰ στὴν διαβεβαίωση τοῦ ἐρωτῶντος 

ὅτι ὑπάρχει ἔντονος προβληματισμὸς γιὰ τὸ ζήτημα καὶ εἰλικρινὴς ἐπιθυμία νὰ ἀκούσουμε λόγο αὐθεντικὸ 

καὶ δὴ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος, 

ἔδειξε νὰ συναισθάνεται κι ἐκεῖνος τὴν ἀνάλογη ὑποχρέωση καὶ ἐκφράσθηκε πιστεύω ἐλεύθερα καὶ αὐθόρμητα. 

Αὐτὸ ἔχει τὴν ἀξία του. Δὲν πρόκειται γιὰ συνέντευξη. 

Ὁ καθένας, ὅμως, μπορεῖ νὰ συνεκτιμήσει κάποια πράγματα καὶ νὰ βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα. 

Εἴτε κάποιος ἐκτιμᾶ, εἴτε ὄχι, τὸν συγκεκριμένο Γέροντα καὶ τὶς θεολογικές του τοποθετήσεις, 

πιστεύω κατανοεῖ τὴν σημασία μιᾶς ἐλεύθερης τοποθετήσεως σὲ ἕνα τόσο σοβαρὸ θέμα, 

ποὺ σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸ Κείμενο ποὺ μᾶς προανήγγειλε ὁ π. Βασίλειος, 

θὰ βοηθήσει νὰ κατανοηθεῖ τὶ πρεσβεύουν, τὶ ὁμολογοῦν καὶ τὶ ἐκφράζουν οἱ Ἁγιορεῖτες τοῦ ἐπισήμου Ἁγίου Ὄρους, 

καθώς καὶ τὶ καὶ γιατὶ τελικῶς υἱοθετοῦν καὶ ἐκφράζουν τὰ διοικητικά του ὄργανα. 


Αναδημοσίευση εκ της ιστοσελίδας της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής ΕΔΩ. 
Ἐφημερ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», ἀριθμ. φύλλου 2172/7.7.2017. 
Τοῦ Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου. ● Ἐπιμέλ. ἡμετ.


Δημήτριος Κ. Αναγνώστου

Θεολόγος

Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΚΙΣΙΓΚΕΡ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΣΤΑΔΙΟ



Δεν έχει γίνει πρώτη φορά! Συνέβη και στον Μεσαίωνα! Οι αρχές και εξουσίες ότι ήθελαν να πολεμήσουν ή δεν συμφωνούσαν μαζί του το ονόμαζαν «αιρετικό»!
Στις μέρες μας, η πολιτική που επικρατεί των υπολοίπων είναι εκείνη της παγκοσμιοποίησης, του κόσμου δηλαδή χωρίς σύνορα, του διεθνισμού της Αριστεράς!
Τι σημαίνει αυτό;
Πως τα έθνη-κράτη επιδιώκεται να δώσουν την θέση τους σε ένα παγκόσμιο κράτος, το οποίο θα αναλάβει τον ρόλο του Κόμματος, το οποίο κυβερνούσε τις κομμουνιστικές κοινωνίες.
Οι όποιες συμπαγείς εθνικές ταυτότητες θα καταργηθούν, στο πλαίσιο της πολυπολιτισμικότητας, ενός λαού δηλαδή που θα έχει χάσει τα κοινά φυλετικά χαρακτηριστικά του και θα αποτελείται από πολλές φυλές.
Σε όλους δίνεται:
Μία ιστορία
Μία θρησκεία
Μία ιδεολογία
Όσοι αντιστέκονται σε όλο αυτό χαρακτηρίζονται «ακροδεξιοί» και «ναζί», ειδικά σε κράτη με τεράστια ιστορία και ισχυρή εθνική ταυτότητα.
Η όποια εξουσία «πετάει λάσπη» σε όσους βγαίνουν μπροστά και αντιδρούν.
Στις Η.Π.Α. για παράδειγμα, οι αριστεροί διαδηλωτές καθώς και οι πολιτικοί ταγοί τους ονόμασαν την πατριωτική πολιτική (πρώτα η Αμερική) του Ντόναλντ Τραμπ ως «ναζιστική», τον ίδιο ως «ναζί», καθώς και τους ψηφοφόρους του.
Στην Ρωσία, ο Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν έχει χαρακτηριστεί, ουκ ολίγες φορές, ως «φασίστας» και «χιτλερικός», επειδή ενισχύει την δυναμική του έθνους-κράτους του, εμποδίζοντας την εξάπλωση των ισοπεδωτικών ιδεών της παγκοσμιοποίησης στην ρωσική κοινωνία.
Στην Ελλάδα, την χώρα με την μεγαλύτερη ιστορία, εφαρμόζεται το «δόγμα Κίσινγκερ»:
Χτυπούν στην «γλώσσα, την πίστη και την ιστορία», προκειμένου να προωθηθούν πολιτικές, όπως η παράδοση του ονόματος «Μακεδονία».
Στις μέρες μας, η επιμονή στα ελληνικά ιδεώδη χαρακτηρίζεται ως «ακροδεξιά», «σοβινιστική» και «φασιστική».
Σε αυτή την κατεύθυνση την εξουσία «βοηθούν» ακροδεξιά κόμματα και οργανώσεις, τα οποία δίνουν το παρόν σχεδόν σε κάθε εκδήλωση, διαμαρτυρία, διαδήλωση υπέρ του Ελληνισμού.
Κατά αυτόν τον τρόπο, τα κουτοπόνηρα μέσα ενημέρωσης αξιοποιούν την πραγματική «άκρα δεξιά», η οποία δεν συγκρίνεται σε αριθμό με τον πυρήνα του πατριωτικού ελληνικού λαού, και προσπαθούν να την τοποθετήσουν στην κορυφή των αντιδράσεων κατά του όποιου σχεδίου εναντίον των Ελλήνων.
Έφτασαν μάλιστα σε σημείο να χαρακτηρίσουν τον απλό αγωνιστικό χαιρετισμό με τον «ναζιστικό», βάζοντας στο στόχαστρο ακόμα και παραολυμπιονίκες.
Δεν θα σας σας κουράσουμε άλλο. Η τακτική είναι αυτή και πρέπει να την γνωρίζετε:
Όποιος μιλά για την πατρίδα, την ιστορία, την γλώσσα και τις ρίζες του, παίρνει «ταμπέλα ακροδεξιού».
Όπως είπε και ο παραολυμπιονίκης, Σίμος Παλτσανιτίδης, μπορούν να σου ρίξουν «λάσπη ανά πάσα στιγμή»! Το «δόγμα Κίσινγκερ» πέρασε στο επόμενο στάδιο.


Εκ του ιστολογίου EL ΕΔΩ.
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Κίμωνας Χαραλάμπους

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...