ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗΣ ΜΕ ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΤΗΡΙΑ ΝΟΜΙΜΟΦΡΟΣΥΝΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟ ΑΙΡΕΣΗ ΑΠΟΔΕΚΤΗ



''...Σᾶς δηλώνω ὅτι ἀποτειχίζομαι ἀπό ἐσᾶς καί συστάσσομαι μέ ὅλους τούς ἀδελφούς μου, ἱερεῖς, μοναχούς καί λαϊκούς πού ἔχουν ἤδη ἀποτειχισθεῖ ἀπό αἱρετικούς οἰκουμενιστές ἐπισκόπους, 
χωρίς νά προσχωρήσω σέ καμμία παράταξη τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, ἔχοντας τήν πεποίθηση ὅτι δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου παραμένω στήν διαχρονική Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Πατέρων
καί τηρῶ ὅσα ὑποσχέθηκα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὅταν ἔλαβα τό ἅγιον μοναχικόν σχῆμα...'' 


Μικρό απόσπασμα από την δήλωση αποτείχισης της μοναχής Μαριάμ 
από τη Λεπτοκαρυά  Γιαννιτσών 
προς τον Μητροπολίτη Εδέσσης κ. Ιωήλ της καινοτόμου Εκκλησίας.


Τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε στα εκκλησιαστικά πράγματα του τόπου, ένα παγκόσμιο είδους αποτείχισης: 

κληρικοί, μοναχοί ή και μοναχές, 
οι οποίοι, ενώ οφθαλμοφανώς, κανονικώς και θεαρέστως πρέπει να δικαιολογήσουν θεολογικά την αποτείχισή τους, δεν ξεχνούν ωστόσο, να κάνουν ταυτόχρονα και δηλώσεις ''νομιμοφροσύνης'' προς τον υπό αίρεση παραλήπτη τους, πως επ΄ουδενί δεν θα ενταχθούν σε καμμία ''παράταξη'' του πατρίου ημερολογίου! 
Αυτή η δημόσια δήλωση αποτείχισης εν πρώτοις αποδυναμώνει τη δυναμική, τον ορισμό και την ιδιότητα του ίδιου ακριβώς του όρου, γιατι πολύ απλά η ομολογία της αποτείχισης γίνεται ακριβώς για να δηλώσει ο αποτειχιζόμενος πιστός την εκ των τειχών της αίρεσης θεοκίνητη και νομοκανονική εκβαλή του! 
Δηλαδή την ευθυτενή, παρρησιακή ομολογία της απόσχισής του από την υπό αίρεση, καινοτόμο Εκκλησία, από την οποία αποχωρίζεται. 
Συνεπώς 
η ''νομιμοφρονηματική'' δήλωση ''εφησυχασμού'' και ''καθησύχασης'' προς τον απευθυνόμενο υπό αίρεση, προιστάμενο ποιμένα, πως δεν θα ενταχθεί σε σύνοδο του πατρίου εορτολογίου παρέχει διπλό μήνυμα: 
κατά πρώτον 
συνταυτίζεται, συνηγορεί και συναποφαίνεται, πως η εκκλησιαστική κοινότητα των αντιοικουμενιστών του πατρίου ημερολογίου είναι εκ των ουκ άνευ, άκυρη και αντικανονική και 
κατά δεύτερον 
συγκατατίθεται με ''διαπιστευτήρια κοινής ομοφροσύνης'' προς τον αποτειχίζοντα αποδέκτη, 
πως ορθώς κι εκείνος με τη σειρά του κατηγορεί τους Ορθοδόξους Χριστιανούς του πατρίου ημερολογίου, 
ως σχισματικούς...! 


Είναι αναντίρρητα εκπληκτικό! Από τη μια αποτειχίζεσαι και από την άλλη ομοφρονείς με τον εντειχιζόμενο, πως οι έτεροι, αποτειχιζόμενοι πιστοί του πατρίου ημερολογίου είναι εκτός της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας!... Αν αυτό δεν αποχαρακτηρίζει, απονοηματίζει και εντέλει ευτελίζει την ίδια την ομολογία της αποτείχισης, τότε τι την καθιστά ορθή, κανονική και πατερικά επεξηγηματική; Μα φυσικά μόνο ο ορισμός και η ενέργεια του αποτειχιζομένου! Είναι τελείως διαφορετικό να έχει κάποιος διαφορετική θέση και εκτίμηση για την εν γένει ύπαρξη, στρατηγική και τακτική του ακαινοτομήτου πληρώματος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών και εντελώς διαφορετικό να επιπροσθέτει αυτή του τη θέση στη δημόσια ομολογία αποτείχισής του...! Επανειλλημένα έχει επισημανθεί, πως η  Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών δεν αποτελεί μία άλλη Εκκλησία, δεν αποτελεί την Εκκλησία, αλλά βρίσκεται εντός των ορίων της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Άλλωστε στον επίσημο ιστότοπο της Εκκλησίας των Ορθοδόξων Χριστιανών του πατρίου εορτολογίου ΕΔΩ αναγράφεται οφθαλμοφανώς, ότι: ''... Η κοινότητα αυτή των Ορθοδόξων Χριστιανών προσέλαβε ήδη από το 1925 την απωνυμία ''Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί'' προς αντιδιαστολήν από τους υιοθετήσαντες την καινοτομία (''νεοημερολογίτες'') κληρικούς και λαικούς της κρατούσης Εκκλησίας στην Ἑλλάδα. Το 1935, με την επιστροφή στην γνησία Ορθοδοξία τριών Μητροπολιτών και τις χειροτονίες των πρώτων Επισκόπων, δημιουργείται Ιερά Σύνοδος και οργανώνεται διοικητικώς η ''Εκκλησία Γ.Ο.Χ. Ελλάδος'' (ή, άλλως, η ''Ελληνική Εκκλησία των Γ.Ο.Χ.'')''. Αλλά, ως έγραφε και ο ίδιος, ο αείμνηστος πρόεδρος των Γ.Ο.Χ., πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης: ''... ''Αλλά ημείς οι παλαιοημερολογίται δεν αποτελούμεν ιδιαιτέραν και ανεξάρτητον Ορθόδοξον Εκκλησίαν εν Ελλάδι, διότι ουδεμία Εκκλησία μας ανεγνώρισεν ως τοιαύτην, αλλ’ είμεθα εντός της ανεγνωρισμένης Αυτοκεφάλου Ελληνικής Εκκλησίας, ως μία φρουρά, ήτις φρουρεί τον θεσμόν του ορθοδόξου Εορτολογίου, ον ηθέτησεν ως μη ώφειλεν η πλειοψηφία της Ιεραρχίας και ημείς ως αποτελούντες την φαεινήν και αλύμαντον πλευράν της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, συνεχίζομεν την ιστορίαν Αυτής υπό την ορθόδοξον έννοιαν''. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.

Η ορθοπραττούσα βιοτή και η εκκλησιατική προσωπικότητα του Αγίου ανδρός Χρυσοστόμου προσφέρεται ιδεατά και διδακτικά, 

ως εγερτήριος ήχος και αφυπνιστική σημαία για νεόκοπους, αυτοπρόβλητους νεοαποτειχιζόμενους, για ιλαρούς, δον κιχώτες ''επαναστάτες'' που συμβιώνουν με την αίρεση, ακόμη και για κάποιους αθεολόγητους, a posse ad esse εξορθολογισμένους μεσαιωνιστές, που θωρούν πίσω από κάθε λέξη να κρύβεται ο διάβολος! 

Ένα ''ζιζάνιο'' 

που καταπολέμησε με εκκλησιαστική παιδεία και Χριστολογικό ήθος, ο Άγιος ούτος πατήρ από τα χρόνια του μεσοπολέμου και λίγο πριν την εν ειρήνη τελείωσή του ήταν ο μη κατ' επίγνωσιν ζήλος, η δαιμονοαγωγούσα, επηρμένη θεολογία του Πεζοδρομίου, οι άναρθρες ιαχές του Πλήθους και οι βέβηλες κραυγές του Όχλου. 

Κι ενώ αίφνις 

επιλέχθηκε να ηγείται των δικαίων ενός πολιορκημένου και ασυμβίβαστου λαού, δεν εξαντλήθηκε ποτέ στην γάγγραινα της οίησης, δεν εγκολπώθηκε ποτέ σειρήνες και συνθήματα και κυρίως δεν αυτομόλησε ποτέ στο μένος και την έπαρση. 

Ο Θεός και η Ιστορία τον δικαίωσαν! 

Όταν εκείνος άφηνε ησύχως το πνεύμα του 

ν' αναπαυθεί στις σωτήριες αγκάλες του Παντεπόπτη Θεού, οι αρχιερατικοί διώκτες του ψυχορραγούσαν νηπενθώς επί ματαίω και οι επίδοξοι προδότες του αυτοχειρούσαν ανερυθρίαστα, ως θρησκόληπτοι, θρησκομανείς και μανιοκαταθλιπτικοί ικέτες. 

Συμπέραμα: 

Η υπεράσπιση της Πίστης θέλει οδοιπόρους υγιώς σκεπτομένους και μυστηριακά -καθ' όλα- χειραγωγημένους. 

Απουσία πνευματικής ζωής, 

η ομολογία συρρικνώνεται σε ξύλινο αποδεκατισμένο λόγο, την στιγμή που ο διάβολος γελάει στο κατόπι... 

Εύχεσθε!



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

ΠΡΟΣ ΚΥΡΙΟ ΕΥΣΤΑΘΙΟ ΜΟΣΧΟΒΙΤΗ ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟΝ



Πρόλογος


Στο τέλος της προηγούμενης (δεύτερης) ενότητάς μας - απάντηση προς τον κ. Ευστάθιο Μοσχοβίτη, τόσο για τις ήδη γνωστές κακοδοξίες του που αφορούν τη στάση της ημιτελούς αποτείχισής του, όσο και για την αθεολόγητη, προσωποπαγή θεώρηση ζητημάτων που άπτονται του Ορθοδόξου δόγματος, είχαμε κάνει λόγο για τους όρους ''Ορθολογισμός'' και ''Νομικισμός'' ή ''Δικολαβισμός'', 
που χαρακτηρίζουν κάθε πιστό 
που απνευμάτιστα, ρασιοναλιστικά και προπαντώς ανέξοδα, ιλαρά και ιδεαλιστικά στέκονται απέναντί τους.
Οι όροι αυτοί δικαιολογούν τους ''μπακαλίστικους'', ''τεφτεριστικούς'' και προσθαφαιρετικούς  υπολογισμούς ανθρώπων που δεν έχουν δικό τους ορθοτομημένο λόγο, αλλά διακρίνονται από πρόχειρες, ευκαιριακές, αθεολόγιστες, 
μα προπαντώς απνευμάτιστες γραφές.
 Ο θρησκομανής εραστής μιας ιδιώνυμης και εξατομικευμένης Πίστης είναι ένας πάσχων, έκπτωτος κατά φαντασίαν ''ιδεαλιστής'', που ζει και αναπνέει, μόνο και μόνο προσπαθώντας να βρει νομοπαραβατικές ουτοπίες 
στον θεωρούμενο ''αντίπαλό'' του. 
Συνεργούσης της εκ δεξιών πλάνης αναλώνεται ανέξοδα και αδιάκοπα σε α-Διάκριτους ελέγχους, σε δαιμονόπληκτες, δημόσιες, ευκαιριακές διαπομπεύσεις και συχνά σε αήθεις, λεκτικούς και άλογους χαρακτηρισμούς. 
Είναι αυτός, που προκειμένου ν' αποδείξει το αλάθητο της σκέψης του, εκπίπτει πλουσιοπάροχα από την Χάρι του Θεού, γενόμενος ο ίδιος, ένας ά-Χαρις, εφάμιλλος, μεταλλαγμένος ''Πάπας''. 
Το ίδιο συνέβη και με το ίδιο, τον κατήγορό μας: 
αφού ο ίδιος μας έστειλε ένα κατάπτυστα αφοριστικό, διθυραμβικά ειρωνοβλαβές και εντελώς αναξιόπιστο κείμενο, 
χωρίς να γνωρίζουμε καν την ύπαρξή του ίδιου, 
αφού μας ήταν παντελώς άγνωστος,
τον πείραξε αργότερα γιατι ελέγξαμε τις πλάνες του!...
Κυριακή του Θωμά,
μια εβδομάδα ακριβώς μετά την Κυριακή του Πάσχα,
θεώρησε σωστό μαζί με το ''Χριστός Ανέστη'' να μας στείλει και τα ευγενή αναθέματά του...!
Προσωπικά ποτέ δεν μεταβληθήκαμε σε φλύαρους, διαπομπευτές γυρολόγους  κανενός ιστολογίου και σε ευκαιριακούς, απρόκλητους κατήγορους στο όνομα φαρισαικά πάντα της Αλήθειας. 
Και όσες αναιρετικές, θεολογικές απαντήσεις κι αν δώσει κανείς στον αβλεπή εκ της δοκού ερμητικά, αμετανόητο υπερόπτη, εκείνος θα συνεχίζει να θωρεί το μικρό κάρφος στο μάτι
του θεωρούμενου ως ''αντίδικου'' αδελφού του.
Στα καθ΄ημάς όμως!


Στο προηγούμενο κείμενό μας σχετικά με το ιστορικό προηγούμενο ύπαρξης παράλληλων επισκοπών σε περιόδους αίρεσης, ο κ. Ε.Μ., αφού εμμέσως παραδέχεται του λόγου το αληθές, ωστόσο μας απαντά πως: ''η ανάδειξη της εξαίρεσης σε κανόνα δεν είναι ορθόδοξη, ομολογία πίστεως...!'' {...} Μα δεν έχουμε μόνο ένα τέτοιο παράδειγμα στην εκκλησιαστική ιστορία, δεν έχουμε δύο, άλλα πολύ περισσότερα. Στην ενδελεχή, εκκλησιαστική αναδρομή του ο συγγραφέας και ερευνητής κ. Νικόλαος Μάννης γράφει: ''...Λίγα χρόνια πριν και συγκεκριμένα το 362 φθάνει στην Αντιόχεια ο επίσκοπος Καλλάρεως Λουκίφερος ο οποίος βρισκόταν στα μέρη της Μέσης Ανατολής εξόριστος από τους αρειανόφρονες. Σκοπός της επίσκεψής του στην Αντιόχεια ήταν να βοηθήσει στην εξάλειψη του Αντιοχειανού Σχίσματος, μιας και το υγιαίνον μέρος (των ορθοδόξων) είχε χωριστεί σε δύο παρατάξεις τους "Ευσταθιανούς" (αποσχίστηκαν από την "επίσημη Εκκλησία" μετά την άδικη καθαίρεση του Αγίου Ευσταθίου Αντιοχείας) και τους "Μελετιανούς" (αποσχίστηκαν από την "επίσημη Εκκλησία" μετά την άδικη καθαίρεση του Αγίου Μελετίου Αντιοχείας). 

Εκεί ήλθε σε εκκλησιαστική κοινωνία με τους "Ευσταθιανούς", και επειδή συμφώνησε μαζί τους στο ζήτημα των εννοιών «ουσία» και «υπόσταση» (λόγω γλώσσας, αφού η στενότητα της λατινικής γλώσσας, απέδιδε και τις δύο έννοιες με το «substantiae»), θεώρησε τους "Μελετιανούς" ως τριθεΐτες και τον Άγιο Μελέτιο ως αιρετικό, επομένως χειροτόνησε και τοποθέτησε ως ορθόδοξο επίσκοπο της πόλης, τον ηγέτη των "Ευσταθιανών" Παυλίνο. 
Σημειωτέον ότι στην Αντιόχεια 
υπήρχε και ο "επίσημος" επίσκοπος, ο αρειανόφρονας Ευζώιος, 
ενώ αργότερα προστέθηκε και τέταρτος επίσκοπος ο απολλιναριστής Βιτάλιος. 
Βλέπουμε δηλαδή πως ο Λουκίφερος θεωρώντας ότι δεν υπάρχει ορθόδοξος επίσκοπος, χειροτονεί 
και αυτός ΠΡΟ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ 
και καθαιρέσεως των αιρετικών, επίσκοπο για τους ορθοδόξους. 
Η πράξη του αυτή θεωρήθηκε ορθή τόσο από τον Μέγα Αθανάσιο και την Εκκλησία της Αλεξανδρείας, όσο και από την Εκκλησία της Ρώμης, 
ενώ και οι Εκκλησίες της Μικράς Ασίας θα την θεωρούσαν σωστή, ΑΝ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑΝ ότι ο Άγιος Μελέτιος ήταν ορθόδοξος στο φρόνημα (ο Μέγας Βασίλειος έκανε μεγάλο αγώνα για να πείσει τον Μέγα Αθανάσιο για αυτό και τα κατάφερε μόλις λίγο πριν την κοίμηση του τελευταίου)''. 

Ολόκληρη την εργασία του κ. Μάννη μπορείτε να τη διαβάσετε ΕΔΩ. Στην δεύτερη ενότητά μας εξηγήσαμε, πως όταν επέρχεται ανάγκη, ανωτέρα βία, η εξ΄ανάγκης τακτική σε περιόδους δημοσίας κηρυττομένης αίρεσης δικαιολογεί την παράβαση του νόμου ''κατά την τάξη Μελχισεδέκ'' και αποτελεί βασική αρχή του Δικαίου, πόσο μάλλον του Εκκλησιαστικού στο οποίο αναφερθήκαμε. Υπό αυτή ακριβώς την έννοια, πάντες οι Ορθόδοξοι έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα, όχι μόνο να αποτειχίζονται προκειμένου να εξέλθουν εκτός των τειχών της αίρεσης, αλλά... και να εκλέξουν δικούς τους επισκόπους προς την διαποίμανσή τους!...

Η Εκκλησία ουκ οίδεν ακρίβειαν χρόνου, εν χρόνον οίδε την ενότητα της Πίστεως, 

δόγμα γαρ δογμάτων έστιν η ενότης της Πίστεως


Α΄Οικουμενική Σύνοδος


Το βιβλίο ''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'', του δικηγόρου, εκδότη Γρηγορίου Ευσταθιάδη (+1950), (σελ.89) αντιμετωπίζει τα ανεδαφικά επιχειρήματα των νεοημερολογιτών καινοτόμων, πως δήθεν η Καινοτομία τους δεν προσκρούει στο Δόγμα και την Παράδοση της Εκκλησίας, ούτε βλάπτει την Ενότητά της, ως εξής: 


''Οι Ιερές Σύνοδοι της Εκκλησίας απέβλεπαν στην Ενότητα εν Αληθείᾳ των κατά τόπους Εκκλησιών, 

και τούτο είναι το μεγαλύτερο Δόγμα και ο επιτακτικότερος Όρος και Κανόνας τους, όπως και ο κυριότερος λόγος της συγκροτήσεώς τους. 

Και μάλιστα, όχι μόνον, 

ως προς την Εορτή των Εορτών, το Άγιον Πάσχα, 

αλλά και για τις υπόλοιπες Εορτές, τις Νηστείες και εν γένει τα παραδεδομένα από τους Αποστόλους και τους Αγίους Πατέρες, όλες οι Σύνοδοι απέβλεπαν στο να τελούνται αυτά από κοινού από όλες τις Τοπικές Εκκλησίες.

 Γι' αυτό και η μονομερής μεταβολή του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου το 1924 από την Εκκλησία της Ελλάδος και το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως προσέκρουσε στον σκοπό αυτό της ενότητος των κατά τόπους Εκκλησιών 

και παραβίασε τους Κανόνες και τους Όρους των Οικουμενικών Συνόδων, 

οι οποίοι θεσπίσθηκαν ακριβώς για την Ενότητα 

της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικῆς Εκκλησίας''! 


Από την στιγμή λοιπόν, που τα μισά Πατριαρχεία ακολούθησαν το νέο καλανδάριον και τα άλλα μισά παρέμειναν με το πατροπαράδοτο, εκκλησιαστικό ημερολόγιο-εορτολόγιο, διασπάστηκε οφθαλμοφανώς η λειτουργική ενότητα πασών των τοπικών, ορθοδόξων εκκλησιών. Δημιουργήθηκε καίριο πλήγμα άπασα την Ορθοδοξία, αφού, όταν οι μεν εόρταζαν την Γέννηση του Χριστού μας, οι άλλοι βρίσκονταν ακόμη εν μέσω της Τεσσαρακοστής και εόρταζαν τον άγιο Σπυρίδωνα. Άλλοι κατέλυαν και άλλοι νήστευαν, άλλοι έψαλλαν το ''Η γέννησίς σου, Χριστέ ο Θεός ημών, ανέτειλε τω κόσμω το φως το της γνώσεως...'' και άλλοι έψαλλαν το ''Της Συνόδου της πρώτης ανεδείχθης υπέρμαχος, και θαυματουργός θεοφόρε, Σπυρίδων...''. Ο σκοπός των πατέρων δεν είχε μόνο στόχο την κοινή επιτέλεση της εορτής του Πάσχα, αλλά και όλων των εορτών που συνδέονται με αυτό, όπως και τις ονομαζόμενες ως ακίνητες εορτές, καθώς και τις Νηστείες κάθε εκκλησιαστικού έτους. Η ίδια δε καινοτόμος Εκκλησία (σχήμα οξύμωρο) έγινε παγκόσμιο φαινόμενο εφαρμογής διττού ημερολογίου: άλλο ημερολόγιο-εορτολόγιο για τους μοναστές του Αγιώνυμου Όρους, άλλο για όλη την υπόλοιπη επικράτεια! Γράφει ο Αλέξανδρος Καλόμοιρος στο βιβλίο του ''Κατά Ενωτικών'', Εκδόσεις ''Ζέφυρος'', Αθήνα 1964:


''Ο πραγματικός σκοπός ήταν η εορτολογική ένωση των ''Έκκλησιών'', 

και αυτή δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί, παρά μόνον με την προσχώρηση των Ορθοδόξων στο Γρηγοριανό ημερολόγιο των Παπικών και των Προτεσταντών, για να έχουν όλοι το ίδιο εορτολόγιο και να αρχίσει από κάπου να πραγματοποιείται το πρώτο στάδιο του Οικουμενισμού: 

η ένωση των Χριστιανικών λεγομένων Εκκλησιών! 

Οι της επισήμου Εκκλησίας εκήρυξαν λανθασμένη την εορτολογική τάξη των Πατέρων της Εκκλησίας,

ανέτρεψαν την εορτολογική σχέση μεταξύ πασχαλίου και ακινήτων εορτών, 

κατήργησαν νηστείες, μετέτρεψαν ακίνητες εορτές σε κινητές 

π.χ. του Αγίου Γεωργίου,

 κατέστρεψαν την εορτολογική αρμονία και ενότητα της Εκκλησίας της Ελλάδος και των άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, 

που δεν άλλαξαν εορτολόγιο,και όλα αυτά για να συνεορτάζουν με τους αιρετικούς της Δύσεως. 

Προτίμησαν να εορτάζουν, όταν οι άλλοι αδελφοί τους Ορθόδοξοι νηστεύoυν για να πανηγυρίζουν με τους Παπικούς και τους Προτεστάντες. 

Και τι έγινε με τις αποφάσεις των Συνόδων του 1583,του 1587 καί του 1593, οι οποίες επανειλημμένως ''είχον αφορίσει, πάντας όσους θά εδέχοντο την γρηγοριανήν μεταρρύθμισιν'';


Η Εκκλησία όμως κατά την Α΄Οικουμενική Σύνοδο θα αποφανθεί ουσιαστικά και κατηγορηματικά: ''Η Εκκλησία ουκ οίδεν ακρίβειαν χρόνου, εν χρόνον οίδε την ενότητα της Πίστεως, δόγμα γαρ δογμάτων εστίν η ενότης της Πίστεως''. Την ενότητα αυτή διέρρηξαν πρώτοι οι Λατίνοι, που εορτάζουν το Πάσχα συγχρόνως με τους Εβραίους ή πριν απ’ αυτούς, κατά παράβαση του Ζ΄ Αποστολικού Κανόνα που ορίζει ότι: ''Ει τις Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος, την αγίαν του Πάσχα ημέραν προ της εαρινής ισημερίας μετά Ιουδαίων επιτελέσει, καθαιρείσθω''. (Ζ΄ Αποστολικός Κανών).



Σαθρές σοφιστείες περί του Πασχαλίου Κανόνα που θεσπίστηκε βάση του πατροπαράδοτου, εκκλησιαστικού ημερολογίου

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

ΠΡΟΣ ΚΥΡΙΟ ΕΥΣΤΑΘΙΟ ΜΟΣΧΟΒΙΤΗ ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ



Χριστός Ανέστη! 


Έτη θεάρεστα και εν παντί εν μετανοία.


Αγαπητέ αδελφέ,



Επανερχόμαστε στις απροκάλυπτες κραυγές αγωνίας και στους ενδόμυχους ''παλαιοημερολογητικούς'' φόβους του κ. Ευσταθίου Μοσχοβίτη, τόσο για να αποκωδικοποιήσουμε, να αντικρούσουμε και να αναιρέσουμε την περίφημη και ''δημοφιλή ψευδοκατηγορία'' στους κόλπους -ευτυχώς- μερικών ημιτελών νεοαποτειχισμένων (νεοκαλανδαριστών) ''περί παραλλήλων συνόδων'', όσο για να επικαλεστούμε τη χάρη του Θεού προκειμένου να ανοίξουν οι πνευματικοί οφθαλμοί της ψυχής του κατηγόρου μας, κατά το λόγο του Χριστού μας στο κατά Λουκά ια' 11 (34-41): 
''ο λύχνος του σώματος έστιν ο οφθαλμός· 
όταν ουν ο οφθαλμός σου απλούς η, και όλον το σώμα σου φωτεινόν ἐστιν· 
επάν δε πονηρός η, και το σώμα σου σκοτεινόν. 
σκόπει ουν μη το φως το εν σοι σκότος εστίν. 
ει ουν το σώμα σου όλον φωτεινόν, μη έχον τι μέρος σκοτεινόν, ἔσται φωτεινόν όλον ως όταν ο λύχνος τη αστραπή φωτίζῃ σε''. 
Η βασική τους κατηγορία λοιπόν έχει να κάνει με το ανιστόρητο (;) (κατ΄αυτούς) εκκλησιαστικό φαινόμενο της ύπαρξης δύο παραλλήλων επισκόπων, χωρίς βεβαίως εις εξ΄αυτών να έχει κριθεί από πανορθόδοξο σύνοδο. 
Θα ήταν βεβαίως -προτιμότερο όσο και αληθινά θεάρεστο- να διαβάζει κανείς -όπως ο κατήγορός μας- τους Πατέρες, από το να κάνει επιλεκτική copy paste αντιγραφή λόγων τους, μετατρέποντάς τους σε αυτοσχέδια, προκάτ ''συνθήματα'' και ηχηρές, μεγαλεπίβολες φανφάρες! 
Η ανασκόπηση, η έρευνα και η ιστοριοδιφία στην επίσημη βιβλιογραφία περί του βίου των αγίων είναι ο ασφαλέστερος δρόμος για την εξαγωγή, πιστοποίηση και την ανάδειξη των ιστορικών αληθειών.


Για να δούμε: Τον 4ο αιώνα μ.Χ. ο πράος, συνετός και ιδιαίτερα λαοφιλής στους Ορθοδόξους πιστούς της Αντιοχείας, ο άγιος Μελέτιος, ενθρονίστηκε Επίσκοπος της πόλης -μόνο κατά τριάντα ημέρες- καθώς ο συρφετός των τότε Αρειανιστών έπεισε με τα πολλά τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο και τον εξόρισε στην Αρμενία. Ο Κωνστάντιος, ένας από τους γιους του Κωνσταντίνου του Α', δεν είχε ολωσδιόλου την χειριστική, πνευματική μετριοπάθεια του πατέρα του, τουναντίον, ως οπαδός και αυτός του Αρειανισμού και έχοντας εκ δεξιών του πάντα τον Ευσέβιο Νικομηδείας πολέμησε σφόδρα την Ορθοδοξία, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί από την Α' Οικουμενική Σύνοδο. Σε σύνοδο που συγκάλεσε μάλιστα στο Ρίμινι και και στο Αριμίνο το 359 μ.Χ. ανακήρυξε τον αρειανισμό επίσημο θρησκευτικό δόγμα της Αυτοκρατορίας!... Με την εξορία όμως του αγίου Μελετίου δημιουργήθηκε σχίσμα στην τοπική εκκλησία, καθώς υπήρχαν δύο (παράλληλοι) επίσκοποι στον ίδιο τόπο, γιατι: ο εις εξ΄αυτών, ο Μελέτιος αναγνωριζόταν μόνο από τους Επισκόπους της Ανατολής και ο δεύτερος, ο Παυλίνος, αναγνωριζόταν μόνο από τους Επισκόπους της Δύσης!... Το σχίσμα αυτό μεν διήρκησε πάνω από μια σαρανταετία αφ΄ενός, και αφ΄ετέρου οι πιστοί (κλήρος και λαός) του Μελετίου συνέχιζαν την λειτουργική ζωή τους παράλληλα με την φραξιονιστική θα λέγαμε επιβολή και επισκοπή του αρειανόφρονος Παυλίνου! Προφανώς λοιπόν έχουμε δύο επισκοπές, μία ορθόδοξη και μία αιρετική -χωρίς ουδείς εξ΄αυτών να έχει κριθεί ακόμη από κάποια Σύνοδο- ωστόσο επί σαράντα έτη, ιερείς και λαός ακολουθούσαν παράλληλους λειτουργικούς βίους. (Πρωτοπρεσβύτερου π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα: ''Αγιος Μελέτιος Αντιοχείας''). Αργότερα, όταν συγκλήθηκε η Β΄Οικουμενική Σύνοδος το 981 μ.Χ, στην Κωνσταντινούπολη αποκαταστάθηκε η φήμη του αγίου, ο ίδιος όμως κοιμήθηκε κατά την διάρκεια των εργασιών της. Προχωρούμε: Στα ίδια έτη ο  -συνονόματος του κατηγόρου μας- άγιος Ευστάθιος Αντιοχείας είχε αναπτύξει έντονη αντιαιρετική, αντιαρειανική δράση και ιδίως κατά του Ευσεβίου Καισαρείας, με αποτέλεσμα διά ψευδών κατηγοριών να εξοριστεί επί χρόνια. Με την επιστροφή του όμως στην Αντιόχεια, οι ολίγοι πιστοί που είχαν παραμείνει πιστοί στο Ορθόδοξο φρόνημα εκλέγουν Ορθόδοξο Επίσκοπο της πόλης τον Ευάγριο, τον οποίο χειροτόνησε ο άρτι αφιχθείς εκ της εξορίας, Άγιος Ευστάθιος! Ο Ευάγριος αποτελούσε την απάντηση των Ορθοδόξων κατά του ...παράλληλου... Αρειανού Επισκόπου Δημοφίλου! Είχαμε λοιπόν δύο Επισκόπους της ίδιας πόλης της Αντοχείας -άκριτοι και οι δύο προ συνοδικής διαγνώμης- που λειτουργούσαν καθείς στους δικούς του ναούς!... Από την άλλη ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Ουάλης 328 - 378 μ.Χ., που είχε να αντιμετωπίσει πραγματικά σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ Αρειανιστών και Ορθοδόξων (αν και ο ίδιος Αρειανιστής) εξόρισε στο τέλος και τον Ορθόδοξο Ευάγριο, αλλά και τον Ευστάθιο -που τον χειροτόνησε- στην Τραιανούπολη της Θράκης γύρω στα 337 μ.Χ. Αργότερα και με την αποκατάσταση του αγίου Ευσταθίου, ο πιστός λαός -αυτός ο ολίγος- κατάφερε και πήρε τα λείψανά του το 482 μ.Χ. από την Τραιανούπολη. Και στην φάση αυτή, το ορθόδοξο ποίμνιο δεν περίμενε πανορθόδοξο σύνοδο για να αποκατασταθεί η τάξη, αλλά εξέλεξε έναν Ορθόδοξο, καθώς στην περίπτωση αυτή ισχύει το "εξ ανάγκης και νόμου μετάθεσις γίνεται". Τί σημαίνει όμως αυτή φράση; Η φράση αυτή απαντάται στο 7ο Κεφάλαιο της ''Προς Εβραίους'' Επιστολής του Παύλου, αναφέρεται στο μυστήριο της ιερωσύνης του Χριστού μας κατά την τάξη Μελχισεδέκ και στο σημείο που γράφει: '' Ει μεν ουν τελείωσις διά της Λευιτικής ιερωσύνης ην· ο λαός γαρ επ' αυτή νενομοθέτητο· τίς έτι χρεία κατά την τάξιν Μελχισεδέκ έτερον ανίστασθαι ιερέα και ου κατά την τάξιν Ααρών λέγεσθαι; μετατιθεμένης γαρ της ιερωσύνης εξ ανάγκης και νόμου μετάθεσις γίνεται''. (Προς Εβραίους 7. 11,12). Σε αυτό λοιπόν το κεφάλαιο ο Απόστολος των Εθνών Παύλος προδηλώνει τον Μελ­χι­σε­δέκ, ''ως τύ­πο και προ­τύ­πω­ση της ιε­ρω­σύ­νης του Χρι­στού μας''. Ο αυτός Μελ­χι­σε­δέκ ''α­ντι­προ­σω­πεύ­ει τον τύ­πο της ι­δα­νι­κής και τε­λεί­ας ιε­ρω­σύ­νης'' και γι’ αυ­τό γί­νε­ται η σύ­γκρι­ση αυ­τή, ώ­στε ακριβώς να κα­τα­δει­χθεί με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο η τε­λειό­τη­τα της ιε­ρω­σύ­νης του Κυρίου μας, ως του μό­νου α­λη­θι­νού και αι­ώ­νιου ιε­ρέ­α. Ειδικότερα ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στην ερμηνεία του στην προς Ε­βραί­ους ε­πι­στο­λή αναφέρει πως ο Απόστολος Παύλος ''α­πο­δεί­χνει ό­τι η νο­μι­κή Αρ­χιε­ρω­σύ­νη με­τε­τέ­θη α­πό τον Α­α­ρών εις τον Χριστόν, του ο­ποί­ου τύ­πος ή­τον ο Μελ­χι­σε­δέκ, ό­στις δεν ή­τον α­πό την φυ­λήν του Λευί''. Με λίγα λόγια, η ανάγκη των πραγμάτων, η ανωτέρα βία, η εξ΄ανάγκης τακτική, δικαιολογεί την παράβαση του νόμου ''κατά την τάξη Μελχισεδέκ'' και αποτελεί βασική αρχή του Δικαίου, πόσο μάλλον του Εκκλησιαστικού στο οποίο αναφερόμαστε. Υπό αυτή ακριβώς την έννοια, πάντες οι Ορθόδοξοι έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα, όχι μόνο να αποτειχίζονται προκειμένου να εξέλθουν εκτός των τειχών της αίρεσης, αλλά... και να εκλέξουν δικούς τους επισκόπους προς την διαποίμανσή τους!... Αυτή η οφθαλμοφάνερη πιστοποίηση της αληθείας δεν τεκμαίρεται από καμμιά αυθαίρετη κακοδοξία των αντιοικουμενιστών, Ορθοδόξων Χριστιανών του πατρίου εορτολογίου, αλλά, όπως τονίσαμε παραπάνω είναι βασική αρχή του Εκκλησιαστικού Δικαίου! Για τον αυτό πάντα λόγο, το 1935, οι πρώτοι αντικαινοτόμοι αντιοικουμενιστές, οι αποκαλούμενοι χλευαστικώς από τον κατήγορό μας ως ''Ημερολάτρες'' και αφού εξάντλησαν διά του Τύπου, διά συζητήσεων και εγκλήσεων τους καινοτόμους αρχιερείς της διοικούσας Εκκλησίας προχώρησαν στην χειροτονία των πρώτων ιερέων για την διαποίμανση του Ορθοδόξου Ποιμνίου. Αλλά η Εκκλησία του Χριστού και προ της δημιουργίας των σχετικών Ιερών Κανόνων αντιμετώπιζε τις κάθε φορά εμφανιζόμενες αιρέσεις, βάσει της διδασκαλίας της Αγίας Γραφής, όπως ακριβώς μαρτυρεί και ο ίδιος ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης. ''Παραγγελίαν γαρ έχομεν εξ΄αυτού του Αποστόλου, εάν τις δογματίζει ή προτάσσει ποιείν ημάς, παρ΄ ο παρελάβομεν, παρ΄ο οι Κανόνες των κατά καιρών Συνόδων, καθολικών τε και τοπικών ορίζουσιν, απαράδεκτον αυτόν έχειν και μηδέ λογίζεσθαι αυτόν εν κλήρω αγίω''. (PG.99,988A). Εν τω προκειμένω τώρα; Όταν ομιλούμε για δύο παράλληλες συνόδους, δεν εννοούμε μόνο την παράλληλη λειτουργική πορεία τους, αλλά και την ομοιογένειά τους ή την διαφορετικότητά τους, πάντα όσον αφορά την προάσπιση, την διαφύλαξη και την σφυρηλάτηση της Πίστης στο καθημερινό πνευματικό γίγνεσθαι. Εδώ όμως έχουμε μία σύνοδο της διοικούσας Εκκλησίας, η οποία είναι πασιφανές πως τελεί υπό αίρεση και μια σύνοδο των Ορθοδόξων Χριστιανών του εκκλησιαστικού ημερολογίου, που συνεχίζει την παράδοση της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Δεν υπάρχουν λοιπόν ομοιογενείς, παράλληλες και ορθόδοξες σύνοδοι, αλλά μία καινοτόμος και μία γνησία! Βεβαίως και η δύο αυτές σύνοδοι θα κριθούν μελλοντικά από... Αληθινή, Πανορθόδοξη Σύνοδο προς αποκατάσταση των μεν και προς καταισχύνη των δε. Εκεί φυσικά, που έχουν δίκιο οι κατήγοροί μας είναι στην ύπαρξη μερικών συνόδων στο ακαινοτόμητο πλήρωμα της Εκκλησίας. Και γράφουμε ολίγων, 1ον: γιατι το 60 ο/ο περίπου των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών ενώθηκε έτη 2014 και 2ον: γιατι υπάρχουν σύνοδοι αυτοονομαζόμενες ως ''γνήσιες ορθόδοξες'' μόνον κατά τίτλο και χωρίς καμμία σχέση με την λεγόμενη ''παλαιοημερολογητική'' ένσταση και αποτείχιση, που τουλάχιστον αυτή τη στιγμή δεν είναι του παρόντος για να εξηγήσουμε.


Τελειώνοντας την δεύτερη ενότητα της απάντησής μας στον κ. Εστάθιο Μοσχοβίτη (γιατι θα ακολουθήσει τρίτη και τελευταία), θα σταθούμε λίγο στους όρους Ορθολογισμός και Νομικισμός ή Δικολαβισμός στο μυαλό κάθε απνευμάτισμου, άγευστου και άχρωμου από Ορθοδοξία πιστού. 
Οι ορθολογιστές, όπως ο κ. Ε.Μ. έχουν μέσα τους έναν υπολανθάνοντα, ανεκμυστήρευτο και παραβατικό εκκλησιαστικό ''δικολαβισμό'', που τους καθιστά εντελώς τυφλούς στο πνεύμα του νόμου και με μια ανεξάντλητη πνευματική υπερμετρωπία στο γράμμα του νόμου! 
Έχουν συλλέξει, απομονώσει και συνταυτίσει ανέξοδα, ανίερα και αναξιόπιστα τους Κανόνες του  ιερού Πηδαλίου κάτι σαν το -συγχωρέστε με- cosmopolitan σελίδα 46!... 
Σε κάθε περίπτωση έχουν την εντελώς εσφαλμένη, αήθη και ιλαρή προσέγγιση κάθε ζητήματος, απομονώνοντάς το από υπόλοιπα γεγονότα και με έναν δαιμονιώδη,  υπεροπτικό ολοκληρωτισμό κατακερματίζουν κάθε έννοια δικαίου στο λόγο τους, προφορικό ή γραπτό.
 Έτσι και ο τοιούτος αδελφός διατείνεται με περίσσια  υπεροπτική έπαρση, φιλήδονη φιλαυτία και ύφος χιλίων καρδιναλίων, πως έχει ένα Ομολογιακό και...'' Δημοσιογραφικό'' Ιστότοπο (πάντα βεβαίως με Κεφαλαία Γράμματα), που πλημμυρίζει από Ομολογία, Ορθοδοξία και χειριστικό Χριστιανισμό! 
Δεν έμαθε ποτέ όμως, ότι ο όποιος πνευματικός αγώνας του καθενός δεν διαφημίζεται, δεν κοινοποιείται και κυρίως δεν αναρτάται ψηλά στα ''μανταλάκια''. 
Παγεροί Ορθολογιστές και πνευματικοί δικολάβοι ακόμη κι όταν δουν το δάσοςνα χάνεται στο διάβα τους, αυτοί έχουν μείνει με περισσή ηδονοβλάβεια να κυττάζουνε το δέντρο! 
Εύχεσθε!



Υ.Γ.1: Στο ιστολόγιό μας, ο καθείς μπορεί να γράψει και να δημοσιευθεί η γνώμη του, με ένα κόσμιο, αξιοπρεπή και συντονισμένο τρόπο, ακόμη φυσικά κι αν διαφωνεί με αυτά που παραθέτουμε. 
Δεν επιχειρεί καταιγιστικό ορυμαγδό email με βλοσυρό, ειρωνοβλαβές και άκομψο τρόπο κ. Μοσχοβίτη! 
Κι ούτε ανώνυμα προσπαθεί -με ''χτυπήματα κάτω από τη μέση''- να υπερισχύσει του συνδιαλεγομένου αδελφού του.

Υ.Γ.2: Προσπαθούμε να κρατήσουμε στις αναρτήσεις μας και σε όποια σχόλια τα ακολουθούν, μια πνευματική διαύγεια κι έναν καλαίσθητο, ιδεατό ανθρωπισμό επιχειρημάτων, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει, πως αυτός ο ιστότοπος λειτουργεί ως Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμάτων, όπου το κάθε γυρολόγο ''απορριματοφόρο'' ξεφορτώνει τα τοξικά και δύσοσμα απορρίματά του!

Υ.Γ.3: Επιπροσθέτως κάποιος πρέπει να πει του ''δημοσιογράφου'' κ. Ευσταθίου Μοσχοβίτη, πως τα... αναθέματα -που ως σχολιασμό- μου απέστειλε για τους οικουμενιστές και τους... ''ημερολάτρες'', όπως αυτός ο δυστυχής προείπε, δεν τα ξεστομίζει ουδείς λαικός. 
Το του Αποστόλου Παύλου ευλογημένε ''αλλά και εάν ημείς ή άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίζηται υμίν παρ' ο ευηγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω'' (Προς Γαλάτας 1,8) δεν σημαίνει πως τα διαλαλούν και λαικοί.
Τουναντίον αυτό ποιείται μόνο από Ιερείς Ορθοδόξου Συνόδου, όπως η Σύνοδος των Ρώσων της Διασποράς  (ROCOR), που αναθεμάτισε -πρώτη αυτή- τον Οικουμενισμό έτη 1983.
Στα καθ΄ημάς, αυτό επιτρέπεται μόνο την Κυριακή της Ορθοδοξίας, σε μια αμοιβαία, λειτουργική συνακολουθία, εντός των ιερών Ναών επιβεβαιώνοντας και διαλαλώντας τις οικουμενικές αποφάσεις, που συγκαταλέγονται μέσα στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας.



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ: ''Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΟΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ''



ΠΡΟΛΟΓΟΣ


Ο Οικουμενισμός δικαίως απεκλήθη παναίρεσις υπό σοβαρών θεολόγων της Εκκλησίας μας. 

Είναι η περισσότερον ύπουλος και σατανική αίρεσις εξ΄όσων έχουν εμφανισθεί απ΄αρχής του Χριστιανισμού. 

Είναι αίρεσις εκκλησιομάχος και εκκλησιοκτόνος. 

Διά του Οικουμενισμού επιχειρείται ένωσις αληθείας και ψεύδους, καταργείται το ιεραποστολικόν χρέος της Εκκλησίας, παραθεωρούνται οι αγώνες των αγίων Πατέρων μας διά την διαφύλαξιν ανοθεύτου του ορθοδόξου διδάγματος, προλειαίνεται το έδαφος διά την έλευσιν του Αντιχρίστου. 

Προς ενημέρωσιν των ευσεβών και συνειδητοποίησιν της σατανικότητος της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, δημοσιεύομεν εις το βιβλιάριον αυτό δώδεκα άρθρα, τα οποία είχον παρουσιασθή διά πρώτην φοράν εις το μηνιαίον περιοδικόν της Μονής μας ''Άγιος Κυπριανός'' κατά το έτος 1983. 

Ελπίζομεν να συμβάλουν εις την διαφώτισιν των πιστών και περαιτέρω εις την καταπολέμησιν της φοβεράς αιρέσεως της εποχής μας.


Τη 20η Μαρτίου 1984 εκκλ.ημερ.

των μδ΄αναιρεθέντων αγιοσαββαιτών Αββάδων


Εν Αρχιερεύσιν ελάχιστος

+ Ο Ωρωπού και Φυλής Κυπριανός



Τί είναι ο Οικουμενισμός; Ο Οικουμενισμός είναι αίρεσις και παναίρεσις Αντιχρίστου. Η αίρεσις αυτή λέγεται Οικουμενισμός, διότι προέρχεται από την μακράν του Θεού οικουμένην. Δηλαδή, από τον κόσμον της αμαρτίας. Εις τον κόσμον τούτον, λέγει το Πνεύμα το Άγιον διά του Αποστόλου Ιωάννου, επικρατούν ''η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου''. Ταύτα ''ουκ έστιν εκ του Πατρός''. Ο Οικουμενισμός δεν είναι έργον του Θεού, αλλά σαπρός καρπός του κόσμου της αποστασίας. Είναι αίρεσις και όχι Χριστιανισμός. Ο Οικουμενισμός έλαβε το όνομα, όπως και αι άλλαι αιρέσεις. Οι Χριστιανοί, γράφει ο Μ. Αθανάσιος, ωνομάσθημεν από του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ομοίως και ο Χριστιανισμός. Οι αιρετικοί και αι αιρέσεις των έλαβον το όνομα από τους αιρεσιάρχας. Π.χ. από τον Άρειον, εκλήθησαν οι αρειανοί και ο Αρειανισμός. Αργότερον, από τον Νεστόριον, οι νεστοριανοί και ο Νεστοριανισμός. Από τον Πάπαν, οι παπικοί και ο Παπισμός. Παρομοίως από την Αγγλίαν, οι αγγλικανοί και ο Αγγλικανισμός. Και σήμερον, από την οικουμένην οι οικουμενισταί και ο Οικουμενισμός. Πίσω, όμως, από τους αιρεσιάρχας και τας αιρέσεις ευρίσκεται ο Διάβολος. Αι αιρέσεις, λέγει ο Μ. Αθανάσιος, ''ένα έχουσι πατέρα'', τον σπείροντα εις αυτούς το ψεύδος Διάβολον. Ο συκοφάντης ούτος του Θεού έρχεται δι΄εκάστης αιρέσεως και λέγει προς τους ανθρώπους: ''Εγώ είμι (είμαι) ο Χριστός'', και εγώ έχω την σώζουσαν αλήθειαν. Τούτο πράττει μάλιστα διά του Οικουμενισμού. Διότι ο Οικουμενισμός δεν είναι απλώς αίρεσις, αλλά συνονθύλευμα αιρέσεων. Συναθροίζει από την σημερινήν οικουμένην όλας τας αιρέσεις και επιδιώκει να τας ενώσει εις μίαν μεγάλην και ισχυράν παναίρεσιν. Η οικουμενιστική παναίρεσις δεν έχει τας κακοδοξίας μιας μόνον αιρέσεως, αλλά όλας τας κακοδοξίας και τα ψεύδη πασών των αιρέσεων. Τας κατά τόπους Ορθοδόξους Εκκλησίας, ο Οικουμενισμός θέλει να τας εντάξη εις τον παναιρετικόν οργανισμόν του, ως άλλας αιρέσεις. Το σκοτεινόν τούτον σχέδιον είναι πανούργον. Εάν οι Χριστιανοί αναγνωρίσουν τον Οικουμενισμόν, τότε ασπάζονται όχι μίαν αίρεσιν, αλλά όλας τας αιρέσεις της οικουμένης. Εγκαταλείπουν την Ορθοδοξίαν και εντάσσονται εις τον κόσμον των αιρέσεων. Τότε, αι κατά τόπους Ορθόδοξοι Εκκλησίαι γίνονται και αυταί παναιρετικαί, και η Ορθόδοξος Εκλησία αφανίζεται από προσώπου γης. Τότε, ούτε πίστις υπάρχει, ούτε η Θεία Χάρις ενεργεί και οι άνθρωποι δεν σώζονται από τον αιώνιον θάνατον. Τοιουτοτρόπως, ματαιώνεται το θείον έργον της εν Χριστώ σωτηρίας και επικρατεί ο Αντίχριστος προς αγρίαν χαράν του Διαβόλου. Αυτός δε είναι και ο απώτερος σκοπός των δαιμόνων. Ο πρόμαχος της Ορθοδοξίας Μ. Αθανάσιος λέγει ότι ''προσκαλούνται αλλήλους οι δαίμονες'' και συνεργάζονται, ώστε ''λήθη παραδούναι'', ήτοι να παραδώσουν εις λήθην, ''τον πολυθρύλητον Ισραήλ'' της Χάριτος. Δηλαδή, την Ορθόδοξον Εκκλησίαν, ή Ορθοδοξίαν. Η παναίρεσις του Οικουμενισμού είναι το ισχυρότερον μέχρι σήμερον όπλον του Διαβόλου κατά της Εκκλησίας και της εν Χριστώ σωτηρίας των ανθρώπων. Διά του Οικουμενισμού, ''ο Αντίχριστος έρχεται'', ως προλέγει ο Απόστολος Ιωάννης. {Συνεχίζεται}



Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Εκ του βιβλίου του αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού: 
''Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ'', 
έκδοση της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής, σελ. 3 - 6. 
Ενότητα Α΄
Αθήνα 1984.


Αείμνηστος Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανός


Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

ΠΡΟΣ ΚΥΡΙΟ ΕΥΣΤΑΘΙΟ ΜΟΣΧΟΒΙΤΗ ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ



Χριστός Ανέστη! 

Έτη θεάρεστα και εν παντί εν μετανοία.
Αγαπητέ αδελφέ,


 

Έλαβα την μακροσκελέστατη και επιτρέψτε μου εν πολλοίς -επιεικώς- βερμπαλιστική επιστολή σας και ησύχως σας γράφω τα ακόλουθα. Κατ΄αρχήν, επειδή πρόσεξα στο διαδίκτυο, πως δηλώνετε δημοσιογράφος, οφείλω να σας πω, πως δεν σας έχω ακούσει ποτέ μου στο δημοσιογραφικό ''συνάφι'' μας, 30 συναπτά έτη ενεργής δημοσιογραφίας, χωρίς βεβαίως να προτίθεμαι να σας παρουσιάσω κάποιο φίλαυτο, εγωπαθές και άχαρο βιογραφικό της ημετέρας δράσης, απλά, γιατι το βρίσκω αδιάφορο, ευτελές και ποταπό, την στιγμή που θίγετε αμιγώς θέματα πνευματικής υφής, της Ορθόδοξης Πίστης μας. Δεν γνωρίζω, αν έχετε κάποια σχέση με τον παλαίμαχο συνάδελφο Ιάσονα Μοσχοβίτη, με τον οποίο -επί χρόνια- είχα συνεργασθεί στην τηλεόραση κι ένα μικρό διάστημα που ανέλαβε Γενικός Διευθυντής στον νεότευκτο ΑΝΤ1 του 1990. Πέραν τούτου, μου στείλατε ''ένα κατεβατό'' επιστολή, που τα πλείστα όσα σημεία της είναι copy paste από γραπτά άλλων συγγραφέων, για να μου αποδείξετε τι; Ότι εσείς είστε πρόσφατα ''φέρελπις'' αποτειχισμένος -μη ανήκων σε καμμία σύνοδο του πατρίου ημερολογίου -άρα και ορθοδοξότατος (;)- και εμείς οι άλλοι είμαστε οι παρασυνάγωγοι, οι παραταξιακοί κι οι πλανεμένοι. Πρώτον θα σας πω -πράγματι με πολλή αγάπη- πως πρέπει έστω και τώρα να μάθετε να συμπυκνώνετε τον λόγο σας κατά το δυνατό βεβαίως, χωρίς να αυτοεπαναλαμβάνεστε διαρκώς, γιατι εκτός από κουραστικό είναι και αντιδημοσιογραφικό. Δεύτερον, πως αν δεν υπήρχαν οι ακαινοτόμητοι, αποτειχισμένοι, εκατοντάδες χιλιάδες Ορθόδοξοι πιστοί του 1924, σεις ακόμη σήμερα δεν θα είχατε ανακαλύψει ούτε την ''Αμερική!'' Τρίτον, πως αν είχατε να αντιμετωπίσετε το ακανθώδες, επιτακτικό -όσο και σωτήριο- ζήτημα της διαποίμανσης σχεδόν ενός εκατομμυρίου ψυχών το 1924, που απεσχίσθησαν ''ίνα μη φραγκέψουν,'' τι θα κάνατε; θα τους αφήνατε, αποίμαντους, αλειτούργητους κι ανεξομολόγητους σε καιρούς μάλιστα χαλεπούς, όπου ο εκκλησιαστικός άρχων συναγωνιζόταν τον χωροφύλακα της γωνίας σε όψιμες, κατασταλτικές και πολεμικές επιβολές; Με περίσσια -τόσο εκ του ασφαλούς, όσο και εκ του πονηρού- άνεση μπορείτε σήμερα βεβαίως να μιλάτε για δέκα, είκοσι, τριάντα νεοαποτειχισμένους, που βεβαίως δεν αντιμετωπίζουν (επ' ουδενί) το ζήτημα της διαποίμανσής τους, όπως οι αδελφοί τους του 1924!... Και τι κάνετε αγαπητέ αδελφέ; Βάζετε στο ίδιο καλάθι τους αιρετικούς οικουμενιστές μαζί με τους διωκόμενους και επί φυλακή προσαχθέντας -επί δεκαετίες- Ορθοδόξους Χριστιανούς του πατρίου εορτολογίου, τους ορθώς, κανονικώς και θεαρέστως αντιταχθέντας στην ημερολογιακή καινοτομία; Μα αυτό αποτελεί -το λιγότερο- εκτροχιασμό του νοός, πνευματική και ηθική ανεπάρκεια και κάποιο εγνωσμένο σύνδρομο διπολικής διαταραχής. Είναι αναφανδόν πασιφανές, πως η πατριαρχική εγκύκλιος του 1920 δεν αφήνει καμμία υποψία παρερμηνείας για την επί σκοπού αλλαγή μιας παράδοσης 16 αιώνων και την μορφοποίηση ενός πολιτικού ημερολογίου προς κοινό εορτασμό πασών των αιρετικών δοξασιών! Για τούτο και αυτή η πατριαρχική εγκύκλιος (η οποία έγινε βεβαίως αργότερα γνωστή) αποτελεί ουσιαστικά την ''επιβράβευση'' του αγώνα των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών για το δίκαιο του αγώνα τους! Το λοιπόν; Γιατί κόπτεσθε, γιατι οδείρεσθε και γιατι θρηνείτε με τέτοιο υπερβάλλοντα και αμετροεπή ζήλο για το ακαινοτόμητο, εκκλησιαστικό σώμα των αποκαλούντων ''Παλαιοημερολογιτών'', όταν ουσιαστικά από αυτούς τους αγωνιζομένους -λόγω και έργω- Ορθοδόξους πληροφορηθήκατε εδώ και χρόνια τους όρους αποτείχιση, ένσταση, ενίσταμαι, 15ος Κανών της Πρωτοδευτέρας, και τους περισσότερους αντιαιρετικούς λόγους των Ομολογητών αγίων μας; Ο σύγχρονος όσιος πατήρ Ιερώνυμος της Αίγινας, του οποίου βιβλία έβρισκε κανείς και στο βιβλιοπωλείο της Δραγατσανίου μέχρι πριν λίγα χρόνια, αποτειχίσθηκε το 1944 από την καινοτόμο Εκκλησία, αγωνιζόμενος μαζί με τους αδελφούς του Ορθοδόξους του πατρίου για να δείξει και σ' εσάς αδελφέ: 1ον: πως οι ''παλαιοημερολογίτες'' ορθώς ''διάβασαν'' τα τεκταινόμενα της δεκαετίας του 1920, όταν οι παρά φύση λατινολάγνες, φιλοφράγκικες ερωτοτροπίες είχαν ήδη ξεκινήσει έστω κι αν δεν είχαν ακόμη αυτοονομαστεί, 2ον: πως στους ''Παλαιοημερολογίτες'' ουδόλως τους ενδιαφέρει αποκλειστικά και μόνο το ''ημερολογιακό'', αλλά Ο,τιδήποτε ανατρέπει, κλονίζει και καταπίπτει από τις παραδόσεις της αγίας Εκκλησίας μας και 3ον: όταν οι ''Παλαιοημερολογίτες'' αγωνίζονται έναν σχεδόν αιώνα για να καταδείξουν, να αναδείξουν και να δακτυλοδείξουν τις διοικητικοεκκλησιαστικές, δογματικές εκτροπές είναι υπερφίαλα υπεροπτικό, αλαζονικό και φίλαυτο, κάποιοι στα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα να υποδεικνύουν σε αυτούς που μάτωσαν εν φυλακές και εξορίες, πως ο αγώνας τους ήταν εκ των ουκ άνευ...



Σήμερα όμως δεν είναι η Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου κύριε Μοσχοβίτη, αλλά του Θωμά! 

Ευχόμαστε, αφού βάλατε το δάκτυλό σας επί τον τύπον των ήλων να κατανοήσατε και του λόγου το αληθές. 

Εύχεσθε!



Υ.Γ.1. Λυπάμαι που δεν δημοσιεύω την επιστολή που μου στείλατε, γιατι εκτός από κακογραμμένη και προσβλητική επί τη μνήμη των προπατόρων μου ομολογητών του πατρίου, εκκλησιαστικού εορτολογίου, που μαρτύρησαν στα πέτρινα χρόνια παποκαισαρικών καθεστώτων, θα έπρεπε ωστόσο και να αφιερώσω τουλάχιστον μισή με μία ώρα για την μετατροπή των κεφαλαιογραμμάτων σας σε μικρά και να αποχρωματίσω τις περιχαρακωμένες άσπρες, κόκκινες, κίτρινες, μπλε, φούξια και βιολετί προτάσεις σας στις συνήθεις, μαύρης γραφής.


Υ.Γ.2. Με την επιστολή σας δεν επιζητήσατε διάλογο, αλλά επιχειρήσατε να κάνετε προπαγάνδα περί της ''νεοαποτειχιζόμενης'' ιδεολογικοποίησης της Πίστης και ν΄αποδείξετε πως είστε βασιλικότερος του βασιλέως σε θέμα Δογματικής, τα οποία οφθαλμοφάνερα δεν κατέχετε.
Περιοριστείτε το λοιπόν -όπως και ο γράφων- σε ζητήματα που δύνασθε να γράψετε, αλλά κυρίως δύνασθε να σεβαστείτε!



Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

ΓΙΩΡΓΟ! ΠΟΥ ΠΑΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ; ΕΙΣΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΤΩΡΑ!



Κατά το έτος 1924, εις την αρχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, καθήμενος εις το κελλίον μου και μελετών, άκουσα γοερές κραυγές. Σκύβοντας από το παράθυρό μου, είδα στο προαύλιο της Μονής ένα νέο φορτωμένο επάνω σ΄ ένα γαιδουράκι. Τον βάσταζαν δύο άνθρωποι, οι οποίοι αφού τον κατέβασαν από το υποζύγιο, κρατώντας τον από τα χέρια τον οδήγησαν προς τον Iερόν Nαόν της Μονής. Κατέβηκα κι εγώ στην εκκλησία, για να πληροφορηθώ τι συμβαίνει. Είδα το παιδί αυτό, πεσμένο στην πόρτα του ναού, εντελώς παραμορφωμένο στο πρόσωπο. Όλο του το σώμα, χέρια πόδια, στόμα, μύτη, είχαν στρεβλωθεί, σε μία αλλόκοτη, τερατώδη και δαιμονική έκφραση. Είδα ότι ήταν και τυφλός… Αυτοί που τον συνόδευαν μπήκαν μέσα και προσκύνησαν τις εικόνες. Ήταν, όπως έμαθα, ο πατέρας του και ένας εξάδελφός του. 



Ξαφνικά βλέπω αυτόν τον νεαρό, να σέρνεται σαν φίδι μέσα στην Εκκλησία και αφού έφθασε στην μέση γονατιστός, στάθηκε μπροστά στις άγιες εικόνες και άρχισε να βλαστημάει τον Χριστό… 

Τον πλησίασα αγανακτισμένος για την ασέβειά του και χαστουκίζοντάς τον δυνατά, του είπα: 

''Ασεβέστατε! 

Και μέσα στην εκκλησία τολμάς να βλαστημάς τον Θεό;'' 

Μαζεύτηκε και είπε, ''Κύριε ελέησον!'' 

Ρώτησα τον πατέρα του, πως το έπαθε και μου είπε, ότι o Γιώργος από μικρό παιδί βλαστημούσε… 

''Χθες το πρωί, μου είπε, του φύγανε τα πρόβατα και μπήκαν σε ένα χωράφι σπαρμένο. 

Πήγε να τα μαζέψει βλαστημώντας τουλάχιστον 10-15 φορές την Παναγία. 

Ενώ πλησίαζε στο χωράφι βλασφημώντας συνέχεια, έπεσε κάτω, τυφλώθηκε και μεταμορφώθηκε η όψη του σε αυτή την τερατώδη κατάσταση. 

Τον φέραμε στη Μονή, είπε, να του κάνετε αγιασμό, παρακλήσεις και ό,τι άλλο χρειάζεται…'' 


Του κάναμε πράγματι όλα αυτά, του διαβάσαμε και εξορκισμούς, αλλά αυτό ο βέβηλος δεν σταμάτησε να βλαστημάει. Μετά από λίγες μέρες με φώναξε ο υπηρέτης της Μονής που βοηθούσε τον νεαρό και τον τάιζε και μου είπε: ''΄Ελα να ιδής τον πάσχοντα. Του κόπηκε η γλώσσα και δεν μπορεί ούτε νερό να πιει… Πήγα, και έφριξα με ό,τι είδα. Η γλώσσα του, αυτή που συνεχώς βλαστημούσε, ήταν κομμένη και ξεριζωμένη, σφηνωμένη εντελώς στον λάρυγγα. Την άλλη μέρα, διηγείται ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος, έφυγα για να πάω στην Νάξο. Όταν γύρισα, ρώτησα σχετικά τους πατέρες και μου είπαν. ''Πέθανε εδώ και δυο μέρες''. Ο πατέρας του είχε πάει στο χωριό για να φέρει καθαρά ρούχα για την ταφή, και ο υπηρέτης είχε πάει σπίτι του. 


Την νύκτα τού θανάτου του, ακούγαμε στο μοναστήρι χορούς, φασαρίες και τραγούδια… 

Είσαι ''δικός μας'' τώρα... 

Ξυπνήσαμε όλοι, νομίζοντας ότι τραγουδούσαν και χόρευαν οι υπηρέτες της Μονής. 

Ο πατήρ Σάββας μάλιστα, πήρε το ραβδί του για να πάει να τους διώξει. 

Ανοίγοντας το παράθυρο, τρεις η ώρα την νύκτα, άκουσε φωνές στο σκοτάδι που έλεγαν δυνατά: 

''Γιώργο! Γιώργο! 

Έλα δω, που πας να φύγεις! 

Είσαι δικός μας τώρα…'' 

Αφού παύσανε αυτοί, ακούστηκαν άλλες φωνές απέναντι από το μέρος των τραγουδιών… 

''Βρε, ελάτε εδώ, μη φοβάστε, τον πήραμε εμείς τον Γιώργο!''. 



Ο πατήρ Σάββας έντρομος τότε, από τις φωνές των δαιμόνων, που τραβούσαν μαζί τους την ψυχή του βλασφήμου, άρχισε να προσεύχεται στον Χριστό και στην Παναγία ζητώντας βοήθεια. Πράγματι σταμάτησαν οι φωνές και οι δαίμονες έγιναν άφαντοι. Όταν μετά από λίγο κατέβηκε και πήγε στο δωμάτιο του παιδιού, το βρήκε πεθαμένο και ριγμένο με δύναμη, έξω από τό σπίτι… Φόβος και τρόμος μας κατέλαβε όλους, γράφει ο πατήρ Φιλόθεος. Καί συνεχίζει… ''Τί φαντάζεσθε εσείς οι βλάσφημοι; Επειδή βλέπετε ότι ο Θεός αργεί να σας παιδεύσει, νομίζετε, ότι θα αποφύγετε και την τιμωρία; Εάν νομίζετε ότι ο Θεός δεν σας βλέπει, δεν σας ακούει και γι΄αυτό δεν σας τιμωρεί την ώρα που τον βλαστημάτε, πλανάσθε ταλαίπωροι. Εάν την ευσπλαχνία και μακροθυμία του Θεού που από αγάπη σας κάνει για να μη κολασθείτε αιώνια, την θεωρείτε αδυναμία, τότε αληθινά αλλοίμονό σας…''




Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Απόσπασμα εκ του βιβλίου του αειμνήστου Γέροντος π. Φιλοθέου Ζερβάκου ''Ιερός Πόλεμος Κατά Της Βλασφημίας''. 
Θεσσαλονίκη 1994.


ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ Η ΧΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΦΤΩΧΟΤΕΡΗ ΚΑΤΑ ΕΝΑΝ ΛΕΒΕΝΤΗ...



"Δεν ξέρω αν ήταν κατάρριψη ή πτώση. 

Ό,τι και να ήταν, ο λεβέντης δεν γυρνά πίσω. 

Και ο μόνος που δεν ευθύνεται γι' αυτό, είναι εκείνος...

Από σήμερα η χώρα είναι φτωχότερη κατά έναν λεβέντη..."



Έχω τύχει σε ολονυχτία νεκρού ιπτάμενου στην πτέρυγα μάχης που υπηρετούσα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι νέοι. Και πεθαίνουν νέοι και ανολοκλήρωτοι. Κάνουν οικογένεια μικροί. Οι γυναίκες τους μένουν πίσω στην μονάδα και μεγαλώνουν τα μωρά τους. Κάθε μέρα είναι και ένα ατέλειωτο καρδιοχτύπι. Κάθε βόμβος μαχητικού είναι κι ένας αναστεναγμός.


Θα γυρίσει πίσω απόψε; 

Θα τους πάρει αγκαλιά; 

Θα ξαπλώσουν μαζί; 

Θα μείνει όλη τη νύχτα μαζί με την οικογένεια ή θα εκτοξευθεί η αδρεναλίνη από τα scramble στα readiness; 

Ασφυκτικά κλεισμένος στο μικροσκοπικό cockpit του μαχητικού, προσπαθεί να χωρέσει αυτός, η πίστη του και η συνείδησή του. 

Οι πιρουέτες στον ουρανό δεν είναι για εντυπωσιασμό, αλλά για αποφυγή των πυρών του εχθρού. 

Και οι στροβιλισμοί αυξάνουν τα g. 

Και το οξυγόνο δεν φτάνει. 



Και δεν ξεχωρίζεις αν από κάτω σου είναι η θαλασσα ή ο ουρανός. Και οι τραγικές φιγούρες που μένουν πίσω προσπαθούν να καταλαβουν γιατι έγινε όλο αυτό; Για τα αρρωστημένα παιχνίδια ορισμένων υπανθρώπων, παλιόσκυλων του πολέμου, αλητών τούτης της γης. Η χήρα σε σοκ. 



Μια γυναίκα νέα, μόλις είχε αρχίσει να νιώθει μητέρα, αδυνατεί να εξηγήσει στα δυο κουκλιά της πως ο μπαμπάς δεν θα έρθει απόψε σπίτι, ούτε αύριο, ούτε μεθαύριο... 

Αδυνατεί να το εξηγήσει και στον εαυτό της. 

Οι ηρεμιστικές ενέσεις ούτε που την αγγιζουν. 

Σπαρταράει από τον θρήνο και την απόγνωση. 

Μουρμουράει το όνομα του ιπτάμενού της και μέσα από αναφιλητά ακούγεται ένα ''γιατί;''. 

Στοιχειωμένες φιγούρες οι γονείς του παλικαριού, στέκονται μετά βίας όρθιοι και κρατούν τα εγγόνια σφιχτά στην αγκαλιά τους. 

Οι φίλοι του ζευγαριού (ιπτάμενοι κι αυτοί με τις γυναίκες τους) είναι εκεί, βουβοί, αμίλητοι, στήλες άλατος σε μια πένθιμη κατάσταση που θα έπρεπε να είχε απαγορευθεί με νόμο. 

Όλοι αυτοί φυλάσσουν Θερμοπύλες για εμάς. 



Θέλεις να σου πω και το αντίτιμο που λαμβάνουν για τα φύλακτρα; Ασε, δεν θες να σου το πω. Θα φρίξεις. Και σου μιλάω για έναν Ιπτάμενο αξιωματικό. Σου μιλάω γι' αυτόν που βλέπεις να πετάει από πάνω σου με δέος στις εθνικές εορτές, κάνοντας ελιγμούς που για εκείνους είναι ρουτίνα σε καταστάσεις εμπλοκής. Τους καμαρώναμε τους ιπτάμενους στην μονάδα. Μερικοί ηταν ευέξαπτοι, αλλά κι αυτούς τους κατανοοούσαμε. Ποιός δεν θα ήταν ευέξαπτος όταν δεν θα ήξερε αν στα επόμενα πέντε λεπτά θα πετούσε πάνω από τη Σκύρο υπερασπιζόμενος τη πατρίδα και μη γνωρίζοντας αν θα γυρίσει πίσω; Όπως ο λεβεντης που έπεσε σήμερα. Όχι, φυσικά δεν τον γνωρίζω. Τον θαυμάζω όμως. Γιατι εκείνος έπεσε σήμερα, όπως και αρκετοί πριν από αυτόν, για να μπορώ εγώ να έχω ζωή κι ελευθερία εδώ στη στεριά. Κι επειδή αχάριστος δεν είμαι, του χρωστώω πολλά. Μα δεν μπορω να του τα δωσω. Μπορώ μονάχα να γράψω αυτές τις γραμμές και να τον τιμήσω κοιτώντας ψηλά στον ουρανό, γνέφοντας του ένα μεγάλο ''Ευχαριστώ''! 



Δεν ξέρω αν ήταν κατάρριψη ή πτώση. 

Ό,τι και να ήταν, ο λεβέντης δεν γυρνά πίσω. 

Και ο μόνος που δεν ευθύνεται γι' αυτό, είναι εκείνος. 

Γιατι είμαι σίγουρος πως έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν να μην συμβεί αυτό. 

Από σήμερα η χώρα είναι φτωχότερη κατά έναν λεβέντη. 

Άντε ωρέ λεβέντη, πέτα ψηλά και φάλαξέ μας μαζί με τους άλλους.



Labros Liapis